دوره 22، شماره 4 - ( زمستان 1400 )                   دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Salmani M, Seyed S, Moradi S, Shirkavand Z, Sadati S, Tabatabaei M S. Production of Persian Morphosyntactic Structures Based on P-LARSP: Comparing Children With/Without Hearing Loss. jrehab. 2021; 22 (4) :482-505
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-2873-fa.html
سلمانی معصومه، سید سپیده، مرادی سارا، شیرکوند زهره، ساداتی سحر، طباطبایی مریم السادات. تولید تکواژهای تصریفی و ساختارهای بند و عبارت زبان فارسی بر اساس پی-لارسپ: مقایسه کودکان با آسیب‌شنوایی نیمه‌شدید و کودکان با شنوایی بهنجار. مجله توانبخشی. 1400; 22 (4) :505-482

URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-2873-fa.html


1- دکترای علوم گفتار، مرکز تحقیقات توانبخشی عصبی عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران.
2- کارشناسی ارشد روانشناسی، دپارتمان گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران. ، seyed.sepideh@yahoo.com
3- کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران.
چکیده:   (1269 مشاهده)
مقدمه: علیرغم کلیه‌ی پیشرفت‌هایی که در حیطه‌ی تقویت صدا و غربالگری شنوایی نوزادان و مداخلات زودهنگام اتفاق افتاده است، هنوز نگرانی‌هایی در مورد مهارت‌های زبانی در کودکان با آسیب‌های شنوایی خفیف تا شدید وجود دارد. مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی وضعیت کمی و کیفی تکواژهای تصریفی، ساختارهای بند و عبارت و نیز میانگین طول گفته در کودکان با آسیب‌شنوایی نیمه‌شدید و کودکان با شنوایی بهنجار انجام گرفت.
مواد و روش‌ها: به روش آسان و دسترس، 88 کودک با شنوایی بهنجار، بین سنین 2 تا 5 سال و 10 کودک با آسیب‌شنوایی نیمه‌شدید با سن 6 سال در مطالعه شرکت نمودند. گفتاردرمانگران نمونه‌های زبانی را در بافت بازی آزاد جمع‌آوری و سپس بر اساس پی-لارسپ نسخه‌نویسی و تقسیم‌بندی کردند. سپس در 100 واحد قابل تجزیه، 14 تکواژ تصریفی و کلیه بندها و عبارات شناسایی و شمارش شد.
نتایج: در بخش مقایسه کمی، کودکان با آسیب‌شنوایی نیمه‌شدید در مقایسه با کودکان 4-5 ساله با شنوایی بهنجار به صورت معنی‌داری از تعداد تکواژ تصریفی کمتر (p = 0.004)، فعل/ متمم + ضمیر شخصی (p = 0.009) و پیشوند /می/ به عنوان نشانگر تصریف زمان (p = 0.025)،  میانگین طول گفتهتکواژ/واحد قابل تجزیه  (p = 0.003) و ساختارهای بند مرحله پنجم (p = 0.002) استفاده کرده بودند. همچنین، گروه با آسیب‌شنوایی به صورت معنی‌دار درصد بالاتری از گفته‌های تک‌کلمه‌ای (p = 0.001) را در مقایسه با گروه 4-5 ساله با شنوایی بهنجار در گنجینه‌ی ساختواژی-نحوی[1] خود داشت. در بخش کیفی، در حالیکه انواع بندهای مورد استفاده در کودکان با آسیب‌شنوایی مشابه گروه 2-3 ساله با شنوایی بهنجار بود اما انواع تکواژهای تصریفی که به شاخص تولید رسیده بود حتی از همین گروه نیز محدودتر بود.
نتیجه گیری: مطالعه‌ی حاضر نشان داد که کودکان با آسیب‌شنوایی نیمه‌شدید در مقایسه با کودکان کم‌سن‌تر با شنوایی بهنجار در جنبه‌های دستور زبان فارسی تأخیر نشان می‌دهند. کودکان با آسیب‌شنوایی نیمه‌شدید در تعامل از بندهای ساده‌تر، تعداد تکواژهای تصریفی کمتر با تنوع محدودتر، تعداد محدودتر بندها و عبارات، درصد بیشتری گفته‌های تک‌کلمه‌ای و میانگین طول گفته‌ی کمتر استفاده نمودند. بنابراین، پایش مداوم مهارت‌های دستوری در این کودکان با توجه به خطر موجود برای مشکلات زبانی توصیه می‌شود.
 
[1] Morphosyntactic
متن کامل [PDF 2484 kb]   (56 دریافت) |   |   متن کامل (HTML)  (22 مشاهده)  
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: گفتاردرمانی
دریافت: 1399/11/7 | پذیرش: 1400/6/20 | انتشار: 1400/10/11

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه آرشیو توانبخشی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Archives of Rehabilitation

Designed & Developed by : Yektaweb