1- گروه مشاوره، دانشکده علوم رفتاری، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
2- گروه مشاوره، دانشکده علوم رفتاری، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. ، bbahmani43@yahoo.com
3- گروه روانشناسی تربیتی و مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4- گروه علوم بالینی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
چکیده: (1295 مشاهده)
هدف بیماری اسکلروز چندگانه (اِماِس) یک اختلال عصبی مزمن و پیشرونده است که به دلیل ماهیت خاص خود، تأثیرات جسمی و روانی گوناگونی بر زندگی بیماران و خانوادههای آنان بر جای گذاشته و میتواند معنای زندگی را تهدید کند. باتوجهبه اهمیت معنای زندگی در سازگاری بیماران مبتلا به اِماِس، هدف مطالعه حاضر ارائه یک نمای کلی از عوامل مؤثر بر معنای زندگی این بیماران و نیز تحلیل مداخلات روانشناختی انجامگرفته برای بهبود معنای زندگی بیماران مذکور بوده است.
روش بررسی این مطالعه از نوع مروری سیستماتیک است. در این مرور، مقالات منتشرشده به زبانهای انگلیسی و فارسی از سال 2000 تا 2025 مورد بررسی قرار گرفتند. جهت جستوجو و بازیابی مقالات از پایگاههای پابمد، ساینس دایرکت، وبآو سانیس، پرو کوئست، ابسکو و مگیران، نورمگز، پورتال جامع علوم انسانی و پایگاه مرکز اطلاعات جهاد دانشگاهی استفاده شده است. در مرحله اول جستوجو، 55 مقاله به دست آمد که پس از حذف موارد تکراری و نامربوط با هدف مطالعه و در نظر گرفتن ملاکهای ورود به مطالعه، 10 مقاله انتخاب شد. نیمی از مطالعات انتخابی در ایران انجام گرفته است.
یافتهها یافتههای مرور حاضر در 2 محور اصلی خلاصه شدند: 1. عوامل مؤثر بر معنای زندگی بیماران مبتلا به اِماِس، شامل «معنویت و باورهای مذهبی»، «پذیرش فعالانه بیماری»، «حمایت اجتماعی و روابط بینفردی»، «مشارکت در فعالیتهای معنادار»، «بهرهگیری از حمایت متخصصان» و «تلاش برای حفظ قدرت و زندگی با بدنی غیرقابلپیشبینی»؛ 2. مداخلات روانشناختی مؤثر که شامل رویکرد وجودیمعنوی، درمان شناختیرفتاری، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، امیددرمانی و آموزش مثبتاندیشی بودند. نتایج نشان داد این مداخلات بهطور مؤثری موجب ارتقای معنای زندگی و بهبود شاخصهای روانشناختی بیماران مبتلا به اِماِس شدهاند.
نتیجهگیری مرور نظاممند حاضر نشان میدهد معنای زندگی، مفهومی چندبعدی در تجربه بیماران مبتلا به اِماِس است که ازطریق منابع متفاوتی میتواند شکل گیرد و بهبود یابد. درک عمیقتر این معیارها و مفاهیم مؤثر بر معنای زندگی میتواند مورد توجه درمانگران و سیاستگذاران حوزه توانبخشی بیماران مبتلا به اِماِس قرار گیرد و نیز مبنای طراحی مداخلات روانشناختی در جهت شکلدهی و بهبود معنای زندگی بیماران مذکور قرار گیرد. همچنین برایند یافتهها دررابطهبا مداخلات انجامگرفته در جهت بهبود معنای زندگی بیماران مذکور مؤثر بودن آنها را میرساند، اما باتوجهبه تمرکز این مداخلات در کشور ایران ضرورت انجام مطالعات در دیگر کشورها با فرهنگهای متفاوت احساس میشود.
نوع مطالعه:
مروری |
موضوع مقاله:
مشاوره توانبخشی