1- گروه گفتاردرمانی، مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
2- گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
3- مرکز تحقیقات توانبخشی عصبی-عضلانی، پژوهشکده علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران. ، golmohamadi.golnoosh8@gmail.com
چکیده: (1619 مشاهده)
هدف پژوهش در حوزه گفتاردرمانی در ایران از زمان تأسیس این رشته در سال ۱۳۵۲ رشد چشمگیری داشته است؛ بااینحال، تاکنون ارزیابی جامع و نظاممندی از دستاوردهای پژوهشی اعضای هیئت علمی و میزان نمایهسازی بینالمللی آنها انجام نشده است. مطالعه حاضر با هدف پر کردن این خلأ، پنج دهه از مقالات نمایهشده در حوزه گفتاردرمانی کودکان را که توسط اعضای هیئتعلمی ایرانی منتشر شدهاند، بررسی کرده و تصویری از روندهای پژوهشی، الگوهای انتشار بینالمللی و اولویتهای موضوعی ارائه میدهد.
روش بررسی این پژوهش یک مطالعه توصیفیگذشتهنگر است که با استفاده از پرتال علمسنجی وزارت بهداشت ایران انجام شد. کلیه مقالات نمایهشده و دارای داوری همتا مرتبط با گفتاردرمانی کودکان که توسط اعضای هیئت علمی گفتاردرمانی دانشگاههای علوم پزشکی ایران بین سالهای ۱۳۵۲ تا ۱۴۰۳ منتشر شده بودند، استخراج شدند. پس از غربالگری نظاممند ۳۹۸ مقاله، ۳۸۰ مقاله واجد شرایط بر اساس هفت شاخص اصلی تحلیل شدند.
یافتهها تولید علمی در این حوزه روندی افزایشی نشان داد و بیشترین میزان انتشار در سالهای ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۱ مشاهده شد (30/3 درصد از کل مقالات). حوزه درک و بیان زبان بیشترین سهم را داشت (40/3 درصد) و پس از آن تولید صداهای گفتاری (16/3 درصد)، معناشناسی (11/6 درصد)، واجشناسی (10/8 درصد)، و اختلالات تغذیه و بلع (8/4 درصد) قرار گرفتند. ازنظر جمعیت هدف، مطالعات مربوط به کودکان با رشد طبیعی ( 30/8 درصد) و کودکان دارای افت شنوایی (21/1 درصد) بیشترین فراوانی را داشتند. رویکرد غالب پژوهشها، توصیف ویژگی اختلالات (38/7 درصد) بود، درحالیکه سهم پژوهشهای مداخلهای (17/6 درصد)، همهگیرشناسی (2/4 درصد) و غربالگری (3 درصد) محدود بود. درمجموع، 93/92 درصد از مقالات در پایگاههای بینالمللی نمایه شدهاند که اسکوپوس با 75/8 درصد بیشترین پوشش را داشت.
نتیجهگیری یافتهها نشان میدهد اعضای هیئتعلمی ایرانی در رشته گفتاردرمانی، ضمن توجه به اولویتهای بومی، توانستهاند استانداردهای انتشار بینالمللی را رعایت کرده و به رشد قابلتوجهی در توسعه دانش این حوزه دست یابند. پژوهش در حوزه گفتاردرمانی کودکان در ایران اکنون به مرحلهای از بلوغ علمی رسیده است که پایههای آن عمدتاً بر مطالعات رشد زبان و آسیبهای شنوایی استوار است. بااینحال، خلأهای مهمی در زمینه پژوهشهای مداخلهای، مطالعات همهگیرشناسی، غربالگری و نیز بررسی برخی جمعیتهای بالینی مانند کودکان با نقص توجه-بیشفعالی، اختلالات صدا و ناتوانیهای یادگیری مشاهده میشود. این تحلیل میتواند بهعنوان نقشه راهی برای اولویتبندی پژوهشهای آینده و تدوین سیاستهای علمی در حوزه گفتاردرمانی کودکان در ایران مورد استفاده قرار گیرد.
نوع مطالعه:
پژوهشی |
موضوع مقاله:
گفتاردرمانی
| * نشانی نویسنده مسئول: سمنان، دانشگاه علوم پزشکی سمنان |