1- گروه گفتاردرمانی، مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران
2- گروه گفتاردرمانی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران
3- مرکز تحقیقات توانبخشی عصبی-عضلانی، پژوهشکده علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران ، golmohamadi.golnoosh8@gmail.com
چکیده: (11 مشاهده)
هدف: پژوهش در حوزهی گفتاردرمانی در ایران از زمان تأسیس این رشته در سال ۱۳۵۲ رشد چشمگیری داشته است؛ با این حال، تاکنون ارزیابی جامع و نظام مندی از دستاوردهای پژوهشی اعضای هیئتعلمی و میزان نمایهسازی بینالمللی آنها انجام نشده است. مطالعه حاضر با هدف پر کردن این خلأ، پنج دهه از مقالات نمایهشده در حوزه گفتاردرمانی کودکان را که توسط اعضای هیئتعلمی ایرانی منتشر شدهاند، بررسی کرده و تصویری از روندهای پژوهشی، الگوهای انتشار بینالمللی و اولویتهای موضوعی ارائه میدهد.
مواد و روشها: این پژوهش یک مطالعهی توصیفی ـ گذشتهنگر است که با استفاده از پرتال علمسنجی وزارت بهداشت ایران انجام شد. کلیهی مقالات نمایهشده و دارای داوری همتا مرتبط با گفتاردرمانی کودکان که توسط اعضای هیئت علمی گفتاردرمانی دانشگاههای علوم پزشکی ایران بین سالهای ۱۳۵۲ تا ۱۴۰۳ منتشر شده بودند، استخراج شدند. پس از غربالگری نظاممند ۳۹۸ مقاله، ۳۸۰ مقاله واجد شرایط بر اساس هفت شاخص اصلی تحلیل شدند.
یافتهها: تولید علمی در این حوزه روندی افزایشی نشان داد و بیشترین میزان انتشار در سالهای ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۱ مشاهده شد (%30/3 از کل مقالات). حوزهی درک و بیان زبان بیشترین سهم را داشت (%40/3) و پس از آن تولید صداهای گفتاری (%16/3)، معناشناسی (%11/6)، واجشناسی (%10/8)، و اختلالات تغذیه و بلع (%8/4) قرار گرفتند. از نظر جمعیت هدف، مطالعات مربوط به کودکان با رشد طبیعی ( %30/8) و کودکان دارای افت شنوایی (%21/1) بیشترین فراوانی را داشتند. رویکرد غالب پژوهشها، توصیف ویژگی اختلالات (%38/7) بود، در حالی که سهم پژوهشهای مداخلهای (%17/6)، همهگیرشناسی (%2/4) و غربالگری (%3) محدود بود. در مجموع، %93/92 از مقالات در پایگاههای بینالمللی نمایه شدهاند که اسکوپوس با %75/8 بیشترین پوشش را داشت.
نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد اعضای هیئتعلمی ایرانی در رشته گفتاردرمانی، ضمن توجه به اولویتهای بومی، توانستهاند استانداردهای انتشار بینالمللی را رعایت کرده و به رشد قابلتوجهی در توسعه دانش این حوزه دست یابند. پژوهش گفتاردرمانی کودکان در ایران اکنون به مرحلهای از بلوغ علمی رسیده است که پایههای آن عمدتاً بر مطالعات رشد زبان و آسیبهای شنوایی استوار است. با این حال، خلأهای مهمی در زمینه پژوهشهای مداخلهای، مطالعات همهگیرشناسی، غربالگری و نیز بررسی برخی جمعیتهای بالینی مانند کودکان با نقص توجه-بیشفعالی، اختلالات صدا و ناتوانیهای یادگیری مشاهده میشود. این تحلیل میتواند به عنوان نقشهراهی برای اولویتبندی پژوهشهای آینده و تدوین سیاستهای علمی در حوزه گفتاردرمانی کودکان در ایران مورد استفاده قرار گیرد.
نوع مطالعه:
پژوهشی |
موضوع مقاله:
گفتاردرمانی دریافت: 1404/8/13 | پذیرش: 1405/2/12 | انتشار: 1405/4/21
| * نشانی نویسنده مسئول: سمنان، دانشگاه علوم پزشکی سمنان |