Nemati Z, Jalali M, Sanjari M A, Bagherifard A. The Effect of Hybrid Knee Brace on Kinesiophobia, Proprioception, and Coping Ability After Acute Anterior Cruciate Ligament Rupture: A Pilot Randomized Trial. jrehab 2025; 25 (4) :824-847
URL:
http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-3415-fa.html
نعمتی زهرا، جلالی مریم، سنجری محمدعلی، باقری فرد ابوالفضل. تأثیر زانوبند هیبریدی بر حرکت هراسی، حس عمقی و توانایی سازگاری با آسیب در مرحله حاد پارگی لیگامان صلیبی قدامی: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی. مجله توانبخشی. ۱۴۰۳; ۲۵ (۴) :۸۲۴-۸۴۷
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-۱-۳۴۱۵-fa.html
۱- گروه ارتوز و پروتز، دانشکده علوم پیراپزشکی و توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
۲- گروه ارتوز و پروتز، مرکز تحقیقات توانبخشی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. ، jalali.m@iums.ac.ir
۳- گروه علوم پایه توانبخشی، مرکز تحقیقات توانبخشی،دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
۴- گروه ارتوپدی، مرکز تحقیقات بازسازی استخوان، دانشکده پزشکی، مرکز آموزشی درمانی شفا یحیاییان، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
چکیده: (۳۴۹۴ مشاهده)
هدف پس از پارگی لیگامان صلیبیقدامی، بیماران سازگار با آسیب نسبت به افراد ناسازگار با آسیب کنترل عصبی-عضلانی بهتر و ترس از حرکت/آسیب مجدد کمتری دارند. استفاده از زانوبند میتواند ثبات مکانیکی و حس عمقی را بعد از آسیب بهبود بخشد. هدف این مطالعه تعیین اثر استفاده از زانوبند هیبریدی در پارگی حاد لیگامان صلیبیقدامی بر توانایی سازگاری با آسیب، ترس از حرکت/آسیب مجدد و حس موقعیت مفصل میباشد.
روش بررسی در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 30 فرد مبتلا به پارگی حاد لیگامان صلیبیقدامی در دو گروه آزمون (سن: ۷/۷±29/6، زمان سپریشده از آسیب: 20/7±37/7 روز) و کنترل (سن: 7/0±27/8، زمان سپریشده از آسیب: 21/3±48/0 روز) قرار گرفتند. روش نمونهگیری غیراحتمالی ساده از جامعه در دسترس بود که بهصورت تصادفی با استفاده از بلوکهای جایگشتی (4 بلوک 4 تایی) در دو گروه کنترل و آزمایش تخصیص یافتند. گروه آزمون بهمدت ۴ هفته زانوبند هیبریدی را به هنگام فعالیتهای روزمره بهمدت ۴ ساعت در روز همراه با فیزیوتراپی متداول این گروه از بیماران استفاده کردند. برنامه فیزیوتراپی شامل افزایش دامنه حرکتی زانو، کاهش ادم و تمرینات تقویتی عضلات چهار سر ران و همسترینگ بود که بهصورت یکسان و توسط یک درمانگر باتجربه برای هر دو گروه در ۱۰ جلسه انجام شد. پس از 4 هفته، سازگاری با آسیب با انجام تست غربالگری، ترس از حرکت/آسیب مجدد توسط مقیاس تمپا (TSK-11) و حس عمقی توسط ارزیابی حس موقعیت مفصل با دستگاه داینامومتر بایودکس مورد سنجش قرار گرفت. برای ارزیابی متغیرها آنالیز واریانس درون-بین گروهی ترکیبی با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 22 و با سطح معنیداری 05/0 انجام شد.
یافتهها پس از سپری شدن مدت مداخله، 7 فرد در گروه آزمون (53/8 درصد) و 3 فرد در گروه کنترل (23/1 درصد) بر مبنای تست غربالگری تشخیص سازگاری، سازگار با آسیب بودند. بااینحال، تفاوت بین دو گروه معنیدار نبود. درمورد حس موقعیت مفصل، گروه آزمایش انحراف کمتری از زاویه هدف (1/55±3/22) نسبت به گروه کنترل (1/70±6/32) داشتند (0/001>P). نمره پرسشنامه تمپا پس از مداخله (مقایسه قبل و بعد) در هر دو گروه بهتر شد (0/001
نتیجهگیری استفاده از زانوبند هیبریدی پس از آسیب حاد لیگامان صلیبیقدامی میتواند سبب افزایش حس عمقی شود و امکان سازگاری با آسیب را در این گروه افزایش و نیاز به انجام جراحی بازسازی لیگامانی را کاهش دهد.
نوع مطالعه:
پژوهشی |
موضوع مقاله:
اورتز و پروتز دریافت: 1402/9/21 | پذیرش: 1403/2/3 | انتشار: 1403/10/12