دوره 14، شماره 1 - ( بهار 1392 )                   دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Salehi S, Hedayati R, Bakhtiari A H, sanjari M A, Ghorbani R. The Comparative Study of the Effect of Stabilization Exercise and Stretching-Strengthening Exercise on Balance Parameters in Forward Head Posture Patients. jrehab. 2013; 14 (1) :50-60
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-979-fa.html
صالحی سولماز، هدایتی رزیتا، بختیاری امیرهوشنگ، سنجری محمدعلی، قربانی راهب. بررسی مقایسه‌ای تأثیر تمرینات ثباتی و کششی-تقویتی بر شاخص‌های تعادلی در افرادی با وضعیت جلو آمده سر. فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی. 1392; 14 (1) :50-60

URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-979-fa.html


1- کارشناس‌ارشد فيزيوتراپی دانشگاه علوم پزشکی سمنان
2- دکترای فيزيوتراپی، مرکز تحقيقات توانبخشی عصبی عضلانی استادیار دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران. ، rosehed@yahoo.com
3- دکترای فيزيوتراپی استاد دانشگاه علوم پزشکی سمنان
4- دکترای مهندسی پزشکی استادیار مرکز تحقیقات توانبخشی، دانشکده توانبخشی، علوم پزشکی تهران
5- دکترای آمار زيستی عضو هیئت علمی‌، دانشگاه علوم پزشکی سمنان
چکیده:   (10207 مشاهده)

هدف: اختلال تعادل یکی از اختلالات مشاهده شده در افرادی با وضعیت جلوآمده سر می‌باشد. هدف از این مطالعه مقایسه تأثیر تمرینات ثباتی و استرچی-تقویتی بر بهبود تعادل در این بیماران بود.

روش بررسی: در این پژوهش تجربی و مداخله‌ای سی و سه زن مبتلا به وضعیت جلو آمده سر به طور تصادفی در یکی از سه گروه از تمرینات ثباتی، کششی-تقویتی و کنترل قرار گرفتند. میزان جلوآمدگی سر از طریق خط شاقول و زاویه کرانیو-ورتبرال اندازه‌گیری شد. آزمون‌های تعادلی در سه وضعیت مختلف ایستادن روی صفحه نیرو انجام شد. افراد پس از شش هفته از انجام تمرین‌درمانی و یک ماه دوره پیگیری، از طریق آزمون آنالیز واریانس در تکرار مشاهدات و آزمون‌ تی مستقل مورد ارزیابی قرار گرفتند.

یافته‌ها: شاخص تعادلی در دو گروه کنترل و کششی-تقویتی، تغییر معنی‌داری نشان نداد، در حالی که در گروه ثباتی، انحراف معیار جابه‌جایی مرکز فشار در جهت قدامی-خلفی (۰/۰۲=P) و انحراف معیار سرعت مرکز فشار در جهت داخلی- خارجی (۰/۰۴=P) در وضعیت دوپا-چشم باز-سطح‌نرم و انحراف معیار سرعت مرکز فشار در جهت قدامی-خلفی (۰/۰۱=P) در وضعیت یک پا-چشم بسته-سطح سخت کاهش قابل توجهی نشان داد. هیچ تغییری در شاخص‌های تعادل در وضعیتی که فرد روی دو پا-چشم باز-سطح سخت ایستاده بود، اتفاق نیافتاد.

نتیجه‌گیری: در وضعیت‌هایی از ایستادن که اطلاعات بینایی و حس عمقی از ناحیه کف پا به چالش کشیده می‌شود، تمرینات ثباتی بیش از تمرینات کششی-تقویتی سبب بهبود تعادل می‌گردد.

متن کامل [PDF 337 kb]   (1419 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: فیزیوتراپی
دریافت: ۱۳۹۰/۹/۲۲ | پذیرش: ۱۳۹۲/۷/۱۶ | انتشار: ۱۳۹۲/۷/۱۶

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Archives of Rehabilitation

Designed & Developed by : Yektaweb