دوره 12، شماره 2 - ( تابستان 1390 )                   دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Nodehi-Moghadam A, Rouhbakhsh Z, Ebrahimi I, Salavati M, Jafari D, Mohammadi Z. Shoulder Girdle Muscles Endurance in Subjects with and without Impingement Syndrome. jrehab. 2011; 12 (2) :56-63
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-965-fa.html
نودهی مقدم افسون، روحبخش زهرا، ابراهیمی اسماعیل، صلواتی مهیار، جعفری داوود، محمدی زهرا. مقایسه استقامت عضلات کمربند شانه‌ای در بیماران مبتلا به سندرُم گیرافتادگی و افراد سالم. فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی. 1390; 12 (2) :56-63

URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-965-fa.html


1- استاديار دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران. ، afsoonnodehi@yahoo.com
2- کارشناسی ارشد فيزيوتراپی
3- دکترای فيزيوتراپی، استاد دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران
4- دکترای فيزيوتراپی، دانشيار دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی
5- متخصص ارتوپدی
6- دانشجوی کارشناسی ارشد فيزيوتراپی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی
چکیده:   (9824 مشاهده)

هدف: تغییرات خفیف در عملکرد و هماهنگی عضلات کتف و گلنوهومرال می‌تواند منتهی به اختلال مفصل شانه گردد. سندرُم گیرافتادگی به‌عنوان شایعترین علت درد شانه گزارش شده است. هدف از این مطالعه بررسی استقامت عضلات مجموعه شانه دربیماران مبتلا به سندرُم گیرافتادگی بوده است.

 روش بررسی: با استفاده از نمونه‌گیری غیراحتمالی ساده 15 بیمار مبتلا به سندرُم گیرافتادگی شانه با میانگین سنی ۴۵٫۳۰ سال و 15 فرد سالم (سن ۴۵/۸۰ سال) طی یک مطالعه موردی-شاهدی مورد مقایسه قرار گرفتند. استقامت عضلات گلنوهومرال و اسکاپولوتوراسیک با استفاده از یک دینامومتر دستی مورد بررسی قرار گرفت. از آنالیز آماری تی مستقل برای مقایسه گروهها استفاده گردید.

یافته‌‌ها: در مقایسه با افراد سالم بیماران مبتلا به سندرُم گیرافتادگی دارای استقامت کمتری در عضلات مسئول حرکات چرخش به خارج(۰/۰۲=P)، اسکاپشن (۰/۰۰۱>P) و عضلات چرخاننده کتف به بالا بودند(۰/۰۵=P). در بیماران مبتلا به سندرُم گیرافتادگی نسبت استقامت عضلات چرخاننده به خارج به استقامت عضلات چرخاننده به داخل به‌طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود(۰/۰۰۱> P).

نتیجه‌‌گیری: نتایج این مطالعه کاهش استقامت عضلات روتیتور کاف و چرخاننده‌‌های به سمت بالای کتف را در بیماران مبتلا به سندرُم گیرافتادگی نشان می‌دهد. بنابراین استقامت عضلانی باید در برنامه ارزیابی و درمان فیزیوتراپی این بیماران در نظر گرفته شود.

متن کامل [PDF 1054 kb]   (1155 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: فیزیوتراپی
دریافت: ۱۳۹۰/۸/۲۷ | پذیرش: ۱۳۹۲/۱۰/۳ | انتشار: ۱۳۹۲/۱۰/۳

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Archives of Rehabilitation

Designed & Developed by : Yektaweb