Ethics code: IR.USWR.REC.1402.099
1- مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، دانشکده علوم پزشکی ساوه، ساوه، ایران.
2- گروه مدیریت، اقتصاد و سیاستگذاری سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
3- مرکز توسعه آموزش، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
4- مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، پژوهشکده سلامت اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. & گروه مدیریت توانبخشی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. ، k55abdi@yahoo.com
چکیده: (1316 مشاهده)
تولیت قوی و مؤثر خدمات توانبخشی بهعنوان یکی از عناصر حیاتی برای موفقیت تلاشها جهت بهبود دسترسی به خدمات توانبخشی ذکر شده است. شواهد موجود نشان میدهد تولیت و رهبری چندگانه و نامشخص، مانع اصلی دسترسی عادلانه به خدمات توانبخشی در ایران است. ضعف هماهنگی و یکپارچگی خدمات توانبخشی در نهادهای مختلف به ارائه خدماتی بهصورت پراکنده و مبتنی بر سیاستهای درون سازمانی منجر شده است. این مطالعه در چهار مرحله مرور حیطهای، بررسی و تحلیل مستندات، مصاحبه و هماندیشی جمعی انجام گرفت. راهکارهای سیاستی در شش حیطه کلی چشمانداز سلامت و استراتژی دستیابی بهسلامت بهتر، تأثیرگذاری بر دیگر بخشها و حمایت طلبی برای سلامت بهتر، انطباق حاکمیت نظام سلامت با ارزشهای غالب، روشهای تضمین طراحی نظام سلامت در راستای اهداف نظام سلامت، ابزارهای قانونی و نظارتی فعلی و روشهای جمعآوری انتشار و بهکارگیری اطلاعات شناسایی شد. از منظر حاکمیتی، ایجاد ساختارهای حکمرانی و مرکزیتبخشی به مدیریت خدمات توانبخشی امری ضروری است. ضعف در ساختارهای حکمرانی و نبود هماهنگی میان نهادهای مسئول ازجمله مشکلات اصلی در این حوزه به شمار میرود. بنابراین، طراحی نظامی که نقشهای کلیدی بازیگران مختلف را مشخص کند و امکان پاسخگویی و تعامل مؤثر را فراهم آورد، یک ضرورت محسوب میشود. تضمین ارائه خدمات توانبخشی جامع، نیازمند انطباق این خدمات با ابعاد مختلف نظام سلامت ازجمله کیفیت نیروی انسانی، تأمین مالی پایدار، توزیع مناسب خدمات و افزایش دسترسی به خدمات توانبخشی است. در این راستا، پیشنهاد میشود سیاستهای آموزشی بازنگری شوند تا نیروی انسانی متخصص و پاسخگو به نیازهای جامعه تربیت گردد. همچنین، تأمین مالی پایدار از طریق نظام بیمهای کارآمد و سرمایهگذاری در این حوزه از اهمیت ویژهای برخوردار است. درنهایت، ارتقای ابزارهای قانونی و نظارتی، همراه با تعهد دولت به اجرای قوانین و تقویت زیرساختهای نظارتی، برای دستیابی به نظام توانبخشی اثربخش ضروری است. تقویت تعهد سیاسی و سرمایهگذاری در این بخش نهتنها موجب بهرهوری بالاتر خواهد شد، بلکه به کاهش هزینههای نظام سلامت نیز کمک میکند. درمجموع، اتخاذ رویکردی جامع و هماهنگ میان تمامی بخشهای مرتبط میتواند مسیر دستیابی به سلامت بهتر از طریق خدمات توانبخشی را هموار سازد.
نوع مطالعه:
خلاصه سیاستی |
موضوع مقاله:
مدیریت توانبخشی دریافت: 1404/5/12 | پذیرش: 1404/8/24 | انتشار: 1404/10/11