دوره 21، شماره 1 - ( بهار - در حال انتشار 1399 )                   دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Mirzaie H, Hosseini S A, Riazi A, Ghasemi Fard F, Jafari Oori M, Hossein Zadeh S et al . The Effectiveness of Johnston and Ramon Perceptual-Motor Program on Promoting Gross Motor Skills ‎of Children With Visual Impairment: A Randomized Controlled Trial. jrehab. 2020; 21 (1) :1-1
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-2658-fa.html
میرزایی هوشنگ، حسینی سید علی، ریاضی عباس، قاسمی فرد فاطمه، جعفری عوری مهدی، حسین زاده سمانه و همکاران.. اثربخشی برنامه تمرینات ادراکی–حرکتی جانستون و رامون بر ارتقاء مهارت‌های حرکتی درشت کودکان با آسیب بینایی: یک مطالعه کنترل شده تصادفی. مجله توانبخشی. 1399; 21 (1) :1-1

URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-2658-fa.html


1- گروه کاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی‌، تهران، ایران.
2- اپتومتری، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله‌، تهران، ایران.
3- گروه کاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی‌، تهران، ایران. ، ghasemifard.ot@yahoo.com
4- گروه پرستاری، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی‌‌، تهران، ایران.
5- گروه آمار، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی‌‌، تهران، ایران.
چکیده:   (361 مشاهده)
هدف: یکپارچگی حواس مختلف با یکدیگر در قالب فعالیت‌های ادراکی-حرکتی می‌تواند منجر به ارتقاء حوزه‌های مختلف رشد فیزیکی، ادراکی، شناختی و اجتماعی شود. کاهش دریافت محرکات بینایی در کودکان با آسیب بینایی، رشد مهارت‌های حرکتی از قبیل مهارت‌های حرکتی درشت را با مشکل مواجه می‌کند. مطالعات محدودی در زمینه مداخلات حرکتی در این کودکان انجام شده است و چارچوب مشخصی در ارائه تمرینات نداشته‌ است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامه درمانی ادراکی-حرکتی مبتنی بر پروتکل جانستون و رامون بر ارتقاء مهارت‌های حرکتی درشت کودکان ۱۰-۷ ساله با آسیب بینایی می‌باشد.
روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، از ۱۴۰ کودک ۱۰-۷ سال با آسیب بینایی در مدارس نابینایان و کم‌بینایان شهر تهران که شامل مدرسه نرجس (دخترانه)، خزائلی و محبی (پسرانه) می‌باشد، ۲۴ کودک دارای معیارهای ورود به مطالعه بودند و با تخصیص تصادفی به صورت ۱:۱ به دو گروه مداخله و شاهد تقسیم شدند. برنامه ادراکی-حرکتی بر مبنای پروتکل درمانی جانستون و رامون طراحی شد و با توافق بالای ۷۵ درصدی پانل خبرگان که متشکل از ۴ نفر از اعضاء دپارتمان کاردرمانی دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی و ۱ نفر اپتومتریست دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله بود، تایید گردید. گروه مداخله، این برنامه را به مدت ۲ ماه، هفته‌ای ۳ جلسه ۴۵ دقیقه‌ای (۲۴ جلسه) دریافت کردند. مهارت‌های حرکتی درشت هر دو گروه در سه مرحله پیش‌آزمون، پس‌آزمون و یک ماه بعد و بدون دریافت مداخله به منظور پیگیری، به وسیله نسخه دوم آزمون عملکرد حرکتی کودکان (MABC-۲)؛ خرده آزمون‌های گرفتن و هدف گیری و تعادل و نسخه دوم آزمون مهارت‌های حرکتی درشت (TGMD-۲)؛ خرده آزمون‌های جابه‌جایی و کنترل شی سنجیده شد. تحلیل داده‌ها با آزمون‌های شاپیرو ویلک، فریدمن، من-ویتنی، بونفرونی و معادلات برآورد تعمیم یافته و به وسیله نسخه ۲۲ نرم افزار SPSS انجام گردید. سطح معنی داری نیز ۰۵/۰ لحاظ گردید.
یافته‌ها: در گروه مداخله و شاهد (به ترتیب)، کودکان با میانگین سنی ۱/۱±۲/۹  و ۲/۱± ۳/۸ حضور داشتند. میانگین و انحراف معیار خرده آزمون گرفتن و هدف گیری گروه مداخله در آزمون MABC-۲، از ۸۲/۲ ±۱۷/۴ در پیش آزمون به ۹۵/۱±۱۷/۱۱ در پس آزمون و ۶۲/۱±۹۲/۱۰ در پیگیری رسیده است ولی در گروه کنترل این عدد از ۷۹/۲±۸۳/۳ در پیش آزمون به ۰۸/۳± ۲۵/۴  و ۹۳/۲± ۶۷/۴ در پس آزمون و پیگیری رسیده است. میانگین و انحراف معیار خرده آزمون تعادل گروه مداخله در آزمونMABC-۲، از ۴۲/۲± ۲۵/۶ در پیش آزمون  به ۱۳/۲±۱۰ در پس آزمون  و ۱۹/۲± ۹۲/۹ در پیگیری رسیده است؛ درحالی‌که در گروه کنترل این تغییرات از ۰۹/۳± ۵۰/۳ در پیش آزمون به ۴۶/۳ ± ۸۳/۳ و ۳۶/۳± ۴ در پس آزمون و پیگیری تغییر یافته است. میانگین و انحراف معیار خرده آزمون جابه‌جایی گروه مداخله در آزمونTGMD-۲، از ۳۴/۹±۹۲/۴۰ در پیش آزمون  به ۱۷/۱±۵۸/۴۷ در پس آزمون  و ۰۸/۱±۴۲/۴۷ در پیگیری رسیده است و در گروه کنترل این متغیر از ۹۲/۱۲±۸۳/۳۵ در پیش آزمون به ۱۷/۱۳±۸۳/۳۶ و ۲۴/۱۳±۶۷/۳۷ در پس آزمون و پیگیری افزایش یافته است. میانگین و انحراف معیار خرده آزمون کنترل شی گروه مداخله در ارزیابی آزمون TGMD-۲ از ۷۴/۱۴±۵۰/۳۲ در پیش آزمون  به  ۲۴/۱±۵۰/۴۷ در پس آزمون و ۱۵/۱± ۶۶/۴۷ در پیگیری افزایش یافته است درحالی‌که؛ در گروه کنترل این متغیر از ۹۳/۱۲± ۲۵/۲۹ در پیش آزمون به ۸۹/۱۲± ۱۷/۳۰ و ۳۴/۱۳± ۰۸/۳۰ در پس آزمون و پیگیری رسیده است. در گروه مداخله اغلب مهارت‌های حرکتی درشت، افزایش معنی داری داشتp-value <۰/۰۵) ). در آزمون MABC-۲، خرده‌ آزمون‌های گرفتن-هدف‌گیری و تعادل و در آزمون TGMD-۲، خرده‌ آزمون کنترل شی افزایش معنی داری نسبت به قبل از مداخله و گروه شاهد داشتند (p-value <۰/۰۵) که این افزایش تا یک ماه بعد از مداخله باقی ماند. در آزمون TGMD-۲، خرده آزمون جابه‌جایی در هیچ‌کدام از گروه‌ها تغییر معناداری نسبت به قبل از مداخله نداشت (p-value >۰/۰۵) .
نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد استفاه از این برنامه درمانی ادراکی-حرکتی بتواند در ارتقاء مهارت‌های حرکتی درشت کودکان با آسیب بینایی تأثیر ماندگاری داشته باشد؛ لذا پیشنهاد می‌شود در کارهای تحقیقاتی دیگر از این برنامه در کودکان با آسیب بینایی استفاده گردد.
     
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: کاردرمانی
دریافت: ۱۳۹۸/۴/۱۳ | پذیرش: ۱۳۹۸/۶/۴

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Archives of Rehabilitation

Designed & Developed by : Yektaweb