دوره 21، شماره 3 - ( پاییز (در حال انتشار) 1399 )                   دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

yousefi M. Decreasing Impulsivity in Patients with Substance Use Disorder (Methamphetamine) by Using Acceptance and Commitment Therapy (ACT). jrehab. 2020; 21 (3)
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-2637-fa.html
یوسفی مهدی، یونسی سید جلال، فرهودیان علی، صافی محمد هادی. کاهش تکانشگری بیماران بهبود یافته مبتلا به اختلال مصرف مواد (مت آمفتامین) با به کارگیری درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT). مجله توانبخشی. 1399; 21 (3)

URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-2637-fa.html


1- ، mehdi.y.71@gmail.com
چکیده:   (184 مشاهده)
چکیده
زمینه و هدف: هدف اصلی از پژوهش حاضر کاهش تکانشگری بیماران بهبود یافته مبتلا به اختلال مصرف مواد (مت آمفتامین) با به کارگیری درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) می باشد.
روش: این پژوهش از نوع طرح نیمه آزمایشی با روش پیش آزمون پس آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل است.  جامعه آماری افراد متاهل مبتلا به اختلال مصرف موادی که درمان های لازم را دریافت داشته اند و در حال حاضر پرهیز از مصرف مواد از نوع صناعی دارند و در جلسات معتادان گمنام شرکت می نمایند، می باشند. تعیین حجم نمونه بر اساس پژوهش های مشابه همچون رفاقت خواجه (1390) با احتمال خطای (5/0) و توان آزمون (8/0) ،12 نفر نمونه در هر گروه تعیین گردید که منطبق با آن همچنین حداقل تعداد نفرات برای گروه درمانی 8 الی 12 نفر می باشد. بنابراین24 نفر از افراد که بر اساس پرسشنامه دچار تکانشگری بودند  به طور تصادفی 12نفر در گروه آزمایش و 12 نفر در گروه کنترل قرار می گیرند. به منظور جمع آوری داده ها از مشخصات دموگرافیک و پرسشنامه تکانشگری بارات (1994) استفاده شده است.  به‌ منظور تجزیه ‌و تحلیل داده­ها ی این پژوهش از روش‌های آماری توصیفی و همچنین از روش‌های آماری استنباطی مانند آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون کالموگروف اسمیرنف برای بررسی نرمال بودن متغیرهای کمی جمعیت شناختی پژوهش و... استفاده شده است.
یافته ها: با توجه به مقدار (F) متعلق به متغیر گروهی که برابر 13/5 شده است و معنادار می باشد. لذا همواره اختلاف معناداری بین میانگین نمرات تکانشگری بیماران بهبود یافته مبتلا به اختلال مصرف مواد (مت آمفتامین) در بین دو گروه کنترل و آزمایش در مرحله پس آزمون پس از خارج شدن اثر پیش آزمون وجود دارد، همچنین مقدار آماره (F) متغیر پس آزمون معنادار شده  است. مقدار لامبدای ویلکز برابر 029/0، نشان می دهد که در مقادیر تکانشگری  بیماران بهبود یافته مبتلا به اختلال مصرف مواد (مت آمفتامین) در بین جلسات سوم، ششم و هشتم تفاوت و تغییری وجود داشته است.
 
     
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: اعتیاد
دریافت: 1398/2/24 | پذیرش: 1399/4/26 | انتشار: 1399/9/9

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 All Rights Reserved | Archives of Rehabilitation

Designed & Developed by : Yektaweb