دوره 21، شماره 1 - ( بهار - در حال انتشار 1399 )                   دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Akbarfahimi N, Abedi S. The Effect of Modified Constraint Induced Movement Therapy on Upper Extremity ‎Function In a Patient Suffering From Chronic Severe Acquired Brain Injury‌:‌‎ A Case ‎Study. jrehab. 2020; 21 (1) :7-7
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-2545-fa.html
اکبرفهیمی نازیلا، عابدی شیوا. بررسی تاثیر استفاده از حرکت درمانی اصلاح شده با ایجاد محدودیت بر عملکرد ‌اندام فوقانی در یک بیمار با آسیب مزمن مغزی اکتسابی شدید ‌. مجله توانبخشی. 1399; 21 (1) :7-7

URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-2545-fa.html


1- گروه کاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی، تهران، ایران‌ ، fahimi1970@yahoo.com
2- گروه کاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی، تهران، ایران‌
چکیده:   (376 مشاهده)
زمینه و هدف: هدف از انجام این مطالعه ی موردی بررسی تاثیر مداخلات حرکت درمانی اصلاح شده با ‏اعمال محدودیت بر عملکرد اندام فوقانی یک بیمار با آسیب اکتسابی مغزی شدید پس از گذشت چهار ‏سال از آسیب بود.‏
روش ‏بررسی: خانم (ف.ز) ۳۳ ساله که ۴ سال گذشته دچار آسیب مغزی اکتسابی شدید شده بود، مورد ‏مطالعه قرار گرفت. بیمار راست دست با تشخیص هایپوکسی به علت خودکشی با طناب دار بدون ‏محدودیت حرکتی، سابقه دررفتگی و یا شکستگی و بدون شکایت از درد در اندام فوقانی سمت درگیرتر ‏‏(سمت چپ) در بیمارستان توانبخشی رفیده بستری شد. این مطالعه در سال ۱۳۹۷ انجام شد. در این ‏مطالعه موردی، رضایت نامه شرکت در مطالعه از شرکت کننده دریافت شد. اکستنشن حداقل ۲۰ درجه ‏در مچ دست، نمره آشورث کمتر از ۳، نمره ‏MMSE‏ بالاتر از ۲۴ و توانایی حفظ تعادل به مدت دو دقیقه ‏به عنوان معیار های ورود به مطالعه درنظر گرفته شد. مداخله به مدت دو هفته، پنج روز در هفته و هر ‏روز سه ساعت انجام تمرین و حداقل اعمال شش ساعت محدودیت در اندام فوقانی با آسیب کمتر توسط ‏اسلینگ و دستکش انجام گردید. مداخله در بیمارستان توانبخشی رفیده انجام شد. در هر جلسه درمانی، ‏در ابتدا آماده سازی اندام فوقانی با استفاده از تکنیک های کاهش تون شامل: وزن اندازی روی اندام ‏فوقانی، چرخش تنه، پروترکشن اسکاپولا و الگوی مهار رفلکس انجام شد و پس از آن  تکالیف حرکتی ‏منتخبی انجام گرفت. تکالیف حرکتی شامل تمیز کردن سطح میز با حوله، ورق زدن صفحات کتاب، ‏برداشتن و بردن لیوان به سمت دهان، برداشتن و حرکت دادن یک بطری، تمرینات گرفتن و رها کردن ‏اشیاء مختلف، دستیابی به جلو  با اشیا مختلف برای حرکت آن ها از یک مکان به مکان دیگر، شمردن با ‏انگشتان، برداشتن و برگرداندن کارت و انجام تمرینات حرکات ظریف و دستکاری درون دستی  با استفاده ‏از سکه و حبوبات در فرایند مداخله مورد استفاده قرار گرفت. طی مداخله از تکنیک های رفتاری شکل ‏دهی استفاده شد. ارزیابی و ثبت داده ها طی ‏۴ مرتبه شامل هفته ی دوم، چهارم و ششم پس از مداخله با ‏استفاده از پرسشنامه آزمون فوگل و مایر، پرسشنامه اندازه گیری استقلال عملکردی، پرسشنامه فعالیت ‏حرکتی و آزمون باکس اند بلاک جهت بررسی دقت، سرعت و کیفیت عملکرد اندام فوقانی بیمار مورد ‏ارزیابی قرار گرفت.‏
یافته‏ ها: نتایج نشان می دهد که بهبودی وضعیت عملکرد حرکتی در اندام فوقانی در یک بیمار مبتلا به ‏آسیب مزمن مغزی اکتسابی شدید می تواند با استفاده از حرکت درمانی اصلاح شده با ایجاد محدودیت به ‏عنوان یک مداخله ی موثر حاصل گردد. در این مطالعه بهبودی در چهار حوزه عملکردی شامل عملکرد ‏حرکتی، تعادل، حس و عملکرد مفاصل مشاهده شد و نمره آزمون فوگل و مایل از ۲۴ قبل از مداخله به ‏‏۵۶ در هفته دوم پس از مداخله افزایش یافت، این مقدار بهبودی در هفته ششم پس از مداخله ثابت باقی ‏ماند. میزان دقت و مهارت دست طبق نمره آزمون باکس اند بلاک از ۵ به ۷ در هفته دوم پس از مداخله ‏افزایش یافت، این مقدار در هفته ششم پس از مداخله به ۱۲ افزایش یافت.  میزان استقلال عملکردی فرد ‏در فعالیت های روزمره زندگی طبق نمره پرسشنامه اندازه گیری استقلال عملکردی از ۱۹ به  ۳۱ در ‏هفته دوم بعد از مداخله افزایش یافت، این میزان در هفته ششم پس از مداخله به ۳۸ افزایش یافت. ‏همچنین میزان استفاده و کیفیت حرکات بازوی آسیب دیده طبق خرده مقیاس های پرسشنامه فعالیت ‏حرکتی، شامل نمره کمیت حرکت قبل از مداخله از ۰ به ۱/۷۰ در هفته ی ششم پس از مداخله و نمره ‏کیفیت حرکت قبل از مداخله از ۰ به ۱/۶۶ در هفته ی ششم پس از مداخله افزایش یافت. ‏
نتیجهگیری: بر اساس یافته های این مطالعه موردی می توان گفت که شواهدی وجود دارد که روش ‏حرکت درمانی اصلاح شده با ایجاد محدودیت می تواند در بهبود عملکرد اندام فوقانی در بیماران با آسیب ‏مغزی اکتسابی مزمن و شدید در کوتاه مدت موثر باشد.‏
     
نوع مطالعه: گزارش موردی | موضوع مقاله: کاردرمانی
دریافت: ۱۳۹۷/۹/۲۶ | پذیرش: ۱۳۹۸/۳/۱۸ | انتشار: ۱۳۹۹/۱/۱۸

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Archives of Rehabilitation

Designed & Developed by : Yektaweb