XML English Abstract Print


1- دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی
2- دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی ، : barbodalipour@gmail.com
چکیده:   (27 مشاهده)
هدف: خودکشی و رفتار خودکشی‌گرایی ( فکر خودکشی، نقشه خودکشی و اقدام به خودکشی) یک مساله پراهمیت و قابل توجه است که یکی از مشکلات عمده برای نظام سلامت روانی و اجتماعی در تمام جهان است. این پدیده علاوه بر زیان‌های شخصی، خانوادگی، یک زیان اجتماعی نیز محسوب می‌شود هم چنین خودکشی یک مشکل روانی و اجتماعی است که از جمله آسیبهای اجتماعی می‌باشد که توجه فوری مراکز مرتبط را می‌طلبد. پیشگیری از خودکشی نیازمند رویکردی جامع است که دربرگیرنده مداخلاتی در ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی، معنوی، و اجرای طیف گسترده‌ای از اقدامات روانی و اجتماعی از حمایت اجتماعی، آموزش مهارتهای زندگی گرفته تا مشاوره، پیگیری‌ها و درمان اختلالات روانی است. می‌توان با اقدام جهت کاهش افکار خودکشی با استفاده از رویکردهای مختلف را به عنوان بخشی از رویکردهای پیشگیرانه برای مقابله با این آسیب مورد توجه قرار گیرد؛ مددکاران اجتماعی به عنوان یکی از گروه‌های تخصصی با این مشکل در بین مردم، ارتباط نزدیکی دارند، رویکردی که در مددکاری‌اجتماعی بتواند بیشترین تاثیر را در کاهش افکار خودکشی داشته باشد رویکرد حل مساله است، در این رویکرد تمرکز بر فرد و حل‌مساله‌اش بوده که  مخالف برچسب‌زنی است و بر توانایی‌ها، ارتقای آنان در مراجع و توانمندسازی افراد تاکید دارد. هدف از این پژوهش تعیین میزان اثربخشی مددکاری گروهی با رویکرد حل‌ مسئله در کاهش میزان افکار خودکشی در زنان مراجعه‌کننده به مراکز روان‌شناسی و مددکاری اجتماعی بود.
روش بررسی: مطالعه حاضر نیمه‌تجربی و از نوع پیش‌آزمون-پس آزمون با گروه کنترل تصادفی است. جمعیت آماری شامل کلیه مراجعه‌کنندگان به کلینیک‌های مددکاری اجتماعی و مراکز مشاوره در سطح شهرستان قروه در سال 1396 بودند. با توجه به اهمیت دسترسی به نمونه تحقیق و همکاری کلینیک و مراکز روان شناسی، 30 نفر از افراد مایل به شرکت در مطالعه و دارای افکار خودکشی که از طریق پرسشنامه و مصاحبه روانپزشکی شناسایی شده بودند و پس از اخذ رضایت کتبی و با استفاده از روش تصادفی سازی بلوکی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. تعدادی از نمونه‌ها به دلیل رعایت نکردن شرایط حضور در مداخله ریزش داشتند؛ که  در نهایت 12 نفر در گروه آزمایش و 11 نفر درگروه کنترل تا پایان مداخله حضور داشتند. ابزار پژوهش پرسشنامه افکار خودکشی بک (BSSI) و همچنین مداخله مددکاری اجتماعی با رویکرد حل مسئله در گروه آزمایش و در گروه کنترل؛ آموزش راهبردهای مقابله‌ای انجام شد. تمامی تحلیل‌های صورت گرفته در این مطالعه با استفاده از نرم افزار spss  انجام گرفت و برای تجزیه و تحلیل داده‌های بدست آمده از تحلیل کوواریانس استفاده شد.
یافته‌ها: یافته‌های مطالعه نشان داد که مداخله مددکاری‌اجتماعی‌گروهی با رویکرد حل‌مسئله ازنظر آماری تفاوت معناداری با گروه کنترل داشت و توانسته است که نمره کل افکار خودکشی را نسبت به گروه کنترل به‌ صورت معناداری کاهش دهد    (p<0.05). نتایج تحلیل‌های مختلف در دو گروه نشان داد که مداخله مددکاری‎‌گروهی بر چهار خرده مقیاس میل به مرگ، آمادگی برای خودکشی، و تمایل به خودکشی و عوامل بازدارنده یا میزان کنترل خود تاثیر معنادار001/0>p دارد و همچنین توان آزمون (اندازه اثر کوهن) در مداخله مددکاری‌اجتماعی به نسبت بسته آموزشی راهبردهای مقابله‌ای در چهار بعد افکار خودکشی در اندازه اثرهای بزرگ قرار دارد.
نتیجه‌گیری: نگاه جامع به عوامل اجتماعی موثر بر خودکشی به ویژه مداخلات گروهی مددکاری اجتماعی که رویکرد چندجانبه نسبت به مشکل اجتماعی دارند، می‌تواند بر کاهش افکار خودکشی مؤثر بوده و زمینه را برای ارتقاء کیفیت زندگی گروه‌های مختلف جامعه فراهم نماید. که با توجه به ماهیت مددکاری گروهی با رویکرد حل‌مساله بسیار کارا و نوید بخش ‌می‌باشد و همچنین می‌تواند دریچه‌ای برای گسترش مداخلات مددکاران‌اجتماعی در مداخله در بحران خودکشی باشد.
 
متن کامل [DOCX 79 kb]   (1 دریافت)    
نوع مطالعه: كاربردی | موضوع مقاله: مددکاری اجتماعی
دریافت: ۱۳۹۷/۵/۲ | پذیرش: ۱۳۹۷/۱۲/۵

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Archives of Rehabilitation

Designed & Developed by : Yektaweb