دوره 14، شماره 4 - ( زمستان 1392 )                   دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Saremi S, Chaleh-Chaleh M, Bararpour E, Omidali F. The Impact of a Corrective Exercises Program on Dynamic Balance in Individuals with Idiopathic Scoliosis. Archives of Rehabilitation. 2014; 14 (4) :18-25
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-1218-fa.html
صارمی شادی، چاله‌چاله میثم، برارپور ابراهیم، امیدعلی فاطمه. تأثیر یک دورۀ برنامۀ حرکات اصلاحی بر تعادل پویا در افراد مبتلا به اسکولیوز ایدیوپاتیک. فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی. 1392; 14 (4) :18-25

URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-1218-fa.html


1- مربی
2- مربی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران غرب،تهران، ایران. ، meysamaaa@yahoo.com
3- کارشناس‌ ارشد آسيب‌شناسی ورزشی
چکیده:   (4297 مشاهده)

هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر یک دورۀ برنامۀ حرکات اصلاحی بر تعادل پویا در افراد مبتلا به اسکولیوز ایدیوپاتیک بود.

روش بررسی: برای اجرای این پژوهش، ۲۰ فرد مبتلا به بیماری اسکولیوز ایدیوپاتیک با میانگین سن ۲/۷±۱۳/۶ سال‌ و قد ۱۳/۹±۱۵۳/۳ سانتی‌متر و وزن ۹/۶±۴۴/۴ کیلوگرم، به‌صورت داوطلب در تحقیق شرکت کردند و به‌طور تصادفی، به دو گروه تجربی (۱۰=N) و گروه کنترل (۱۰=N) تقسیم شدند. ابتدا، محقق برای آزمودنی‌ها، مراحل و نحوۀ برگزاری آزمون‌ها و برنامۀ تمرین را توضیح داد. سپس، قد و وزن آزمودنی‌ها اندازه‌گیری شد. درنهایت، آزمون‌ها به این‌صورت گرفته شد: از حالت نشسته روی تکیه‌گاه بلندشدن و راه‌رفتن به‌صورت متوالی با پاشنه‌پنجه، برای سنجش تعادل پویا. درنهایت، گروه تجربی مدت ۴ هفته، هفته‌ای ۳ جلسه و هر جلسه، ۴۵ دقیقه برنامۀ تمرین اصلاحی را انجام دادند و گروه کنترل هیچ تمرینی نکردند. بعد از ۴ هفته، هر دو گروه دوباره آزمون‌های فوق را انجام دادند. در پایان، برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از آزمون آماری تی مستقل و تی هم‌بسته استفاده شد.

یافته‌ها: نتایج نشان داد یک دورۀ تمرین حرکات اصلاحی در آزمون، بر متغیرهای طول گام (۰/۰۱۲=P) و انتهای حرکت (۰/۰۳۰=P) تأثیر معناداری دارد؛ اما، بر متغیر سرعت (۰/۰۸۳=P) تأثیر معناداری ندارد. همچنین، بین دو گروه در دو متغیر طول گام (۰٫۰۲=P) و انتهای حرکت (۰/۰۱۰=P) اختلاف معناداری وجود دارد؛ اما، در متغیر سرعت گام (۰/۱۴۱=P) اختلاف معناداری وجود ندارد. در آزمون راه‌رفتن به‌صورت متوالی با پاشنه‌پنجه نیز بر متغیر سرعت راه‌رفتن (۰/۰۰۱=P) تأثیر معنادار است؛ اما بر متغیرهای انتقال وزن (۰/۰۱۲=P) و شاخص بلندشدن (۰/۹۵=P) تأثیر معنادار نیست. در مقایسۀ دو گروه، در متغیر سرعت راه‌رفتن (۰/۰۰۰=P) اختلاف معناداری وجود دارد و در متغیرهای انتقال وزن (۰/۰۱۰=P) و شاخص بلندشدن (۰/۷۳=P) اختلاف معناداری وجود ندارد.

 نتیجه‌گیری: باتوجه‌به نتایج، می‌توان گفت یک دورۀ تمرین حرکات اصلاحی برای بهبود بیماری اسکولیوز ایدیوپاتیک مناسب است.

متن کامل [PDF 434 kb]   (703 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: فیزیولوژی ورزش
دریافت: ۱۳۹۱/۹/۱۹ | پذیرش: ۱۳۹۲/۵/۲۹ | انتشار: ۱۳۹۳/۳/۲۵

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Archives of Rehabilitation

Designed & Developed by : Yektaweb