دوره 27، شماره 4 - ( زمستان-در حال انتشار 1405 )
دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.USWR.REC.1401.126
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Hedayati M, Khanjani M S, Seiedzadeh M, Abdi K. Reducing Barriers to Prenatal Care Access for Women with Physical Disabilities in Iran: A Policy Brief Based on Qualitative Evidence from Kermanshah Province. Arch Rehabil 2026; 27 (4)
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-3785-fa.html
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-3785-fa.html
هدایتی مریم، خانجانی محمد سعید، صید زاده مهری، عبدی کیانوش. کاهش موانع دسترسی زنان دارای معلولیت جسمی به مراقبتهای دوران بارداری در ایران: خلاصه سیاستی مبتنی بر شواهد کیفی استان کرمانشاه. مجله توانبخشی. 1405; 27 (4)
URL: http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/article-1-3785-fa.html
1- گروه آموزشی مدیریت توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
2- گروه آموزشی مشاوره، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
3- گروه آموزشی مدیریت توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، کارشناسی ارشد مدیریت توانبخشی، ایران. تهران.
4- گروه آموزشی مدیریت توانبخشی، محقق در مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، دکترای تخصصی Ph.D - مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، ایران، تهران. ،ki.abdi@uswr.ac.ir
2- گروه آموزشی مشاوره، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
3- گروه آموزشی مدیریت توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، کارشناسی ارشد مدیریت توانبخشی، ایران. تهران.
4- گروه آموزشی مدیریت توانبخشی، محقق در مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، دکترای تخصصی Ph.D - مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، ایران، تهران. ،
چکیده: (24 مشاهده)
در ایران، شیوع معلولیت در زنان حدود ۱۰ در هزار است. زنان دارای معلولیت جسمی در ایران، به ویژه در استانهای کم برخوردار، با موانع جدی چندسطحی (فردی، اجتماعی و ساختاری) در دسترسی به مراقبتهای دوران بارداری مواجه هستند. بر اساس شواهد بینالمللی و یافتههای کیفی، این موانع میتوانند خطر عوارض بارداری و پیامدهای نامطلوب مادری را افزایش دهند و عدالت در سلامت را نقض کنند. هدف این خلاصه سیاستی، ارائه توصیههای عملی و قابل اجرا برای سیاستگذاران است تا دسترسی عادلانه این زنان به خدمات مراقبت بارداری ارتقا یابد.
این خلاصه سیاستی بر پایه مطالعه کیفی انجامشده از طریق مصاحبه نیمهساختاریافته با ۲۴ نفر (۱۲ زن دارای معلولیت جسمی و ۱۲ ارائهدهنده خدمات سلامت) در استان کرمانشاه تدوین شده است. موانع کلیدی در دو سطح «ذینفعان» (نگرش منفی، کمبود دانش، حمایت ناکافی خانواده) و «سازمان» (دسترسی فیزیکی ضعیف، پوشش بیمه ناکافی، نبود پروتکلهای تخصصی) شناسایی شدند. شواهد اصلی از استان کرمانشاه استخراج شدهاند، اما توصیههای سیاستی در سطح نظام سلامت ایران ارائه میگردند.
راهکارهایی مانند توانمندسازی ذینفعان از طریق آموزش اجباری ارائهدهندگان و کمپینهای آگاهی عمومی، ایجاد سیستم حمایتی نظاممند (گسترش بیمه، مناسبسازی مراکز، حملونقل ویژه)، اصلاح فرآیندها و پروتکلهای مراقبتی (ویزیت خانگی، کاهش ارجاعات غیرضروری) و تقویت همکاریهای درونبخشی و بینبخشی (وزارت بهداشت، سازمان بهزیستی، بیمهها) پیشنهاد میگردد.
اجرای مرحلهای این سیاستها با راهبری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و مشارکت سازمان بهزیستی و سازمانهای بیمهگر، میتواند پیامدهای نامطلوب مادری را کاهش دهد، عدالت سلامت را تقویت کند و از هزینههای بلندمدت جلوگیری نماید. عدم اقدام منجر به افزایش نابرابری، افزایش بار مالی سیستم سلامت و نقض حقوق باروری این زنان خواهد شد.
این خلاصه سیاستی بر پایه مطالعه کیفی انجامشده از طریق مصاحبه نیمهساختاریافته با ۲۴ نفر (۱۲ زن دارای معلولیت جسمی و ۱۲ ارائهدهنده خدمات سلامت) در استان کرمانشاه تدوین شده است. موانع کلیدی در دو سطح «ذینفعان» (نگرش منفی، کمبود دانش، حمایت ناکافی خانواده) و «سازمان» (دسترسی فیزیکی ضعیف، پوشش بیمه ناکافی، نبود پروتکلهای تخصصی) شناسایی شدند. شواهد اصلی از استان کرمانشاه استخراج شدهاند، اما توصیههای سیاستی در سطح نظام سلامت ایران ارائه میگردند.
راهکارهایی مانند توانمندسازی ذینفعان از طریق آموزش اجباری ارائهدهندگان و کمپینهای آگاهی عمومی، ایجاد سیستم حمایتی نظاممند (گسترش بیمه، مناسبسازی مراکز، حملونقل ویژه)، اصلاح فرآیندها و پروتکلهای مراقبتی (ویزیت خانگی، کاهش ارجاعات غیرضروری) و تقویت همکاریهای درونبخشی و بینبخشی (وزارت بهداشت، سازمان بهزیستی، بیمهها) پیشنهاد میگردد.
اجرای مرحلهای این سیاستها با راهبری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و مشارکت سازمان بهزیستی و سازمانهای بیمهگر، میتواند پیامدهای نامطلوب مادری را کاهش دهد، عدالت سلامت را تقویت کند و از هزینههای بلندمدت جلوگیری نماید. عدم اقدام منجر به افزایش نابرابری، افزایش بار مالی سیستم سلامت و نقض حقوق باروری این زنان خواهد شد.
واژههای کلیدی: زنان دارای معلولیت جسمی، مراقبت دوران بارداری، عدالت در سلامت، دسترسی به خدمات مادران
نوع مطالعه: خلاصه سیاستی |
موضوع مقاله:
مدیریت توانبخشی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
تمامی آثار مجله آرشیو توانبخشی تحت مجوز Attribution-NonCommercial 4.0 هستند.
تماس با ما
فصلنامه آرشیو توانبخشی
تلفن دفتر فصلنامه: 02171732812
تلفن ناشر : 02145355555 - 02145355000
ایمیل: rehabilitationj@gmail.com
