fa اثر نواربندی و خستگی بر ثبات پویا در ورزشکاران با و بدون بی‌ثباتی مزمن مچ پا فیزیوتراپی Physical Therapy پژوهشی Original <p dir="RTL" style="text-align: justify;"><strong>هدف</strong> کشیدگی‌های خارجی مچ پا از آسیب‌های بسیار رایج در ورزشکاران است و ریسک زیادی برای آسیب مجدد و تبدیل شدن به بی‌ثباتی‌های مزمن مچ پا دارند. بی‌ثباتی مزمن مچ پا می‌تواند ثبات پویا را در ورزشکاران تحت تأثیر قرار دهد. از طرف دیگر خستگی نیز می‌تواند در ثبات پویای ورزشکاران سالم و آسیب‌دیده اختلال ایجاد کند. مطالعات جدید به بررسی تأثیر استفاده از نواربندی و وسایل کمکی در افراد با بی‌ثباتی مزمن مچ پا پرداخته‌اند. با وجود این، اثر استفاده از نواربندی مچ پا بر بهبود ثبات پویا پس از خستگی در ورزشکاران ناشناخته است. بنابراین هدف از این پژوهش، بررسی اثر نواربندی و خستگی بر ثبات پویا در ورزشکاران زن با و بدون بی‌ثباتی مزمن مچ پاست.&nbsp;<br> <strong>روش بررسی</strong> ۲۰ ورزشکار زن شامل ۱۰ فرد با بی‌ثباتی مزمن مچ پا (سن ۱/۹۸&plusmn;۲۲/۰۲ سال، قد ۲/۷۴&plusmn;۱۶۳/۸۰ سانتی‌متر، وزن۷/۱۰ &plusmn;۵۸/۶۸ کیلوگرم، شاخص ناتوانی مچ پا و پا ۱/۰۳&plusmn;۸۰/۷۸ درصد و شاخص ورزشی ناتوانی مچ پا و پا ۱/۷۵&plusmn;۶۵/۱۰ درصد) و ۱۰ فرد سالم (سن ۰/۶۷&plusmn;۲۱/۷۰ سال، قد ۵/۰۶&plusmn;۱۶ سانتی‌متر، وزن ۰۴/۷&plusmn;۱۰/۵۹ کیلوگرم، شاخص ناتوانی مچ پا و پا و شاخص ورزشی ناتوانی مچ پا و پا ۱۰۰درصد) در دو جلسه مجزا با شرایط متفاوت، بدون نواربندی و با نواربندی به شیوه بسکتویو، در این تحقیق شرکت کردند. در هر جلسه سه کوشش از فعالیت پرش‌فرود قبل و پس از برنامه خستگی عملکردی انجام شد. فعالیت پرش‌فرود شامل فرود یک پا روی صفحه نیرو از ارتفاعی معادل ۵۰ درصد حداکثر ارتفاع پرش هر آزمودنی، از وضعیت ۷۰ سانتی‌متری از مرکز صفحه نیرو در نظر گرفته شد. برنامه خستگی عملکردی از سه ایستگاه تشکیل می‌‌شد: تمرین‌های چابکی جنوب شرقی تعدیل‌شده، جهش به سمت جلو و پرش سریع. آزمودنی‌ها عبور از ایستگاه‌ها را ادامه دادند، تا جایی که زمان انجام کل برنامه در یک دور، در مقایسه با زمان پایه ۵۰ درصد افزایش یافت. مدت‌زمان رسیدن به ثبات در جهات قدامی‌خلفی، داخلی‌خارجی و عمودی به وسیله دستگاه صفحه نیرو اندازه‌گیری شد. سه تجزیه‌وتحلیل مجزا با آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر با دو عامل درون‌گروهی (شرایط و زمان) برای هر متغیر در هر گروه انجام شد.&nbsp;<br> <strong>یافته‌ها</strong> نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که، در گروه ورزشکاران سالم، تی‌تی‌اس داخلی‌خارجی و تی‌تی‌اس عمودی، تفاوت معنی‌داری با هم داشتند <span style="font-family:calibri,sans-serif;"><span style="font-size:11.0pt;">[F=۹/۶۹, P=۰/۰۰۴]&nbsp;</span></span>،&nbsp;<span style="font-family:calibri,sans-serif;"><span style="font-size:11.0pt;">[F=۷/۵۲, P=۰/۰۰۱]</span></span> &nbsp;آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد که در شرایط با نواربندی، تی‌تی‌اس داخلی‌خارجی قبل از خستگی سریع‌تر از حالت پس از خستگی است و در شرایط بدون نواربندی، تی‌تی‌اس عمودی قبل از خستگی، سریع‌تر از پس از خستگی است. در گروه ورزشکاران آسیب‌دیده، در تی‌تی‌اس داخلی‌خارجی و عمودی، تفاوت معنی‌دار بین شرایط متفاوت وجود داشت [F=۱۴/۲۷, P=۰/۰۰۱], [F=۱۰/۵۷, P=۰/۰۰۱] همچنین این آزمون نشان داد که در شرایط بدون نواربندی، تی‌تی‌اس داخلی‌خارجی قبل از خستگی سریع‌تر از حالت پس از خستگی است، در هر دو شرایط با و بدون نواربندی تی‌تی‌اس عمودی قبل از خستگی، سریع‌تر از حالت پس از خستگی است و پس از نواربندی سریع‌تر از قبل از نواربندی است.&nbsp;<br> <strong>نتیجه‌گیری</strong> نواربندی در ورزشکاران با بی‌ثباتی مزمن مچ پا بدون خستگی، تعادل پویا را در جهت عمودی بهبود می‌بخشد. نواربندی پس از خستگی منجر به بهبود تعادل پویا در ورزشکاران با و بدون بی‌ثباتی مزمن مچ پا نمی‌شود. تحقیقات دیگری باید آزمودنی‌های سالم و آسیب‌دیده را تحت این شرایط آزمون کند تا مشخص شود که آیا این نتایج می‌تواند در انتخاب شیوه پیشگیری‌کننده‌ای مناسب باشد که بتواند در طول فعالیت‌های عملکردی از آسیب‌های مچ پا جلوگیری یا آن‌ها را درمان کند. &nbsp;</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Objective</strong> Lateral ankle sprains (LAS) are common among athletes and can result in a high rate of reinjury and Chronic Ankle Instability (CAI). CAI &nbsp;can affect dynamic stability in athletes. On the other hand, fatigue can disrupt dynamic stability in injured as well as healthy athletes. Recent studies support the use of taping and braces in subjects with chronic ankle instability. Nonetheless, it is not known if applying ankle taping can improve dynamic stability in fatigued people. So the goal of this research is to study the effect of ankle taping and fatigue on dynamic stability in female athletes with and without chronic ankle instability.<br> <strong>Materials & Methods</strong> Twenty &nbsp;female athletes including 10 subjects with chronic ankle instability (age 22.02&plusmn;1.98 years, height 163.80&plusmn;2.74 cm, weight 58.68&plusmn;7.10 kg, FADI 80.78&plusmn;1.03% and FADI Sport 65.10&plusmn;1.75%) and 10 healthy subjects (age 21.70&plusmn;0.67 years, height 162.90&plusmn;5.06 cm, weight 59.10&plusmn;7.04 kg, FADI and FADI Sport 100%) participated in two separate testing sessions. &nbsp;Different conditions (no taping and with closed basket-weave ankle taping) were applied at each session . Three trials of a jump landing task were performed under each condition before and after induced functional fatigue. The jump-landing task involved a single-leg landing onto a force plate from a height equivalent to 50 percent of each participant&rsquo;s maximal jump height and from a starting position 70 cm from the center of the force plate. The functional fatigue protocol comprised three stations: Modified Southeast Missouri (SEMO) agility drill, stationary lunges, and quick jumps. The participants continued to run through each station until the time to finish the stations increased by 50% compared with their baseline timed runs. Time to stabilization was measured in the anterior-posterior (APTTS), medial-lateral (MLTTS) and vertical directions. Three separate repeated-measure analyses of variance with two within-subjects factor (condition and time) were performed for each dependent variable in each group..<br> <strong>Results</strong> The results of this investigation revealed that in healthy athletes group, the difference between MLTTS and vertical TTS was statistically significant {f=7.52, P=0.001}, {f=9.69, P=0.004}. Bonferroni post hoc testing revealed faster pretest MLTTS than posttest for taping condition and faster pretest vertical TTS than posttest for no taping condition. In injured athletes group, the difference between MLTTS and vertical TTS was statistically significant {f=10.57, P=0.001}, {f=14.27, P=0.001}. This testing also revealed faster pretest MLTTS than posttest for no taping condition, faster pretest vertical TTS than posttest for both conditions, and faster vertical TTS after taping than before taping.<br> <strong>Conclusion</strong> In the athletes with chronic ankle instability, taping without fatigue improved dynamic balance in the vertical direction. Taping after fatigue could not improve dynamic stability in the athletes with and without chronic ankle instability. Future researchers should examine injured and uninjured participants tested under these conditions to determine if these results are useful in selecting appropriate prophylactic method that can treat or prevent injury to the ankle during functional activities.</p> نواربندی, تعادل پویا, خستگی, بی‌ثباتی مزمن مچ پا Taping, Dynamic Balance, Fatigue, Chronic Ankle Instability 110 121 http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1214-2&slc_lang=fa&sid=1 Tahereh Pourkhani طاهره پورخانی zpourkhani@gmail.com Yes Department of Sport Injuries and Corrective Exercises, Faculty of Physical Education, University of Guilan, Rasht, Iran. گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. Ali Asghar Norasteh علی اصغر نورسته asgharnorasteh@yahoo.com No Department of Sport Injuries and Corrective Exercises, Faculty of Physical Education, University of Guilan, Rasht, Iran. گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. Ali Shamsi علی شمسی alishamsi@yahoo.com No Department of Sport Injuries and Corrective Exercises, Faculty of Physical Education, University of Guilan, Rasht, Iran. گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.