fa مطالعه موردی: تأثیر تمرینات مقاومتی پیشرونده و تعادلی بر قدرت عضلانی بالاتنه کودکان فلج مغزی فیزیولوژی ورزش Sport physiology پژوهشی Original <p style="text-align: justify;"><strong>هدف</strong> فلج مغزی، به آسیب مغزی غیرپیشرونده ناشی از تکامل غیرطبیعی مغز یا صدمات مغزی در پیش، حین و مدتی پس از تولد گفته می‌شود. دلیل ایجاد فلج مغزی، صدمه مغزی یا غیرطبیعی بودن مغز است و بیشتر این معضل‌ها هنگامی‌که کودک در شکم مادر قرار دارد، اتفاق می‌افتد ولی احتمال وقوع آنها در دو سال اول زندگی -یعنی زمانی‌که مغز در حال تشکیل است- نیز زیاد است. یکی از شایع‌ترین و مهم‌ترین علامت ناتوان‌کننده فلج مغزی، آسیب به عملکرد فوقانی است، به‌طوری‌که کنترل حرکات در گرفتن و رهاکردن با مشکل مواجه و درنهایت، سبب کاهش قدرت دست برنامه‌ریزی حرکتی می‌شود. مطالعات مختلفی تأثیر تمرینات مقاومتی بر قدرت عضلات افراد فلج مغزی (CP) را بررسی کرده‌&shy;اند، درحالی‌که پژوهشی درباره تأثیر تمرینات مقاومتی پیشرونده و تعادلی در کودکان فلج مغزی انجام نشده است. هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر تمرینات مقاومتی پیشرونده و تعادلی بر قدرت عضلات بالاتنه کودکان فلج مغزی بود.<br> <strong>روش بررسی</strong> تعداد 3 پسر فلج مغزی (2 نفر با سن 7 سال و 1 نفر با سن 6 سال) در این طرح مطالعاتی شرکت کردند. در این پژوهش از روش پژوهشی هدفمند با طرح A-B-A استفاده شده است. تمرینات مقاومتی پیشرونده و تعادلی به‌مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته پیگیری و قدرت عضلات خم‌کننده مچ دست و خم‌کننده‌های آرنج توسط دستگاه دینامومتر پاور تِرَک &Otilde; ساخت شرکت جی.تِک با آستانه 4/4 نیوتن اندازه‌گیری شد.<br> <strong>یافته‌ها</strong> یافته‌ها نشان داد براساس تحلیل دیداری نمودار داده‌ها و شاخص‌های آمار توصیفی و تحلیل دیداری، تمرینات مقاومتی و تعادلی در موقعیت مداخله نسبت به خط پایه باعث افزایش قدرت عضلات خم کننده آرنج شد (PND برای شرکت‌کننده اول و دوم 75 درصد و برای شرکت‌کننده سوم 100 درصد به‌دست آمده است). یافته‌های حاصل از تحلیل دیداری نمودار داده‌های هر سه آزمودنی نشان داد قدرت عضلات خم‌کننده مچ دست هر سه آزمودنی در موقعیت مداخله نسبت به خط پایه افزایش داشت (PND برای شرکت‌کننده اول و سوم 75 درصد و برای شرکت‌کننده دوم 100 درصد به‌دست آمد). میزان قدرت عضلات بالاتنه افراد بعد از پایان مداخله نسبت به مرحله پایه بهبود اما یک‌ماه پس از پایان مرحله مداخله، روند نسبتاً ثابتی داشته است.&nbsp;<br> <strong>نتیجه‌گیری</strong> پژوهش حاضر نشان داد تمرینات مقاومتی و تعادلی بر قدرت عضلات کودکان فلج مغزی تأثیر معناداری دارد. به‌نظر می‌رسد تمرینات انجام‌شده ویژه عضلات خم‌کننده مچ دست و آرنج بوده بنابراین می‌توان گفت افزایش قدرت عضلات کودکان فلج مغزی از راه اصل ویژگی تمرین و با افزایش سازگاری عصبی رخ داده است. یکی از نکات مهم در تأثیر تمرین مقاومتی، شدت تمرین است. نتایج نشان داد تمرینات مقاومتی و تعادلی باعث افزایش قدرت عضلات در کودکان مبتلا به فلج مغزی شده است. بخشی از افزایش قدرت می‌تواند ناشی از افزایش حجم عضلات و بخشی دیگر ناشی از هورمون‌های آنابولیکی نسبت داده شود.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Objective</strong> Non-progressive cerebral palsy (CP) is due to abnormal development of brain and or brain&nbsp;damages before, during, or after birth. The reason of cerebral palsy is brain damage or its abnormal&nbsp;development. Most of these problems happen when the child is in mother&rsquo;s womb, but the chance is&nbsp;high that it happens in the first 2 years of life, when the brain develops. One of the commonest and most&nbsp;important debilitating signs of cerebral palsy is damage to higher functions, in such a way that the control&nbsp;of moves in grasping and leaving get damaged and in the end, the strength of hand for planning of&nbsp;movement decreases. Several studies have examined the effect of resistance training on muscle strength&nbsp;of patients with CP, while none of them has examined the effect of progressive resistance and balance&nbsp;training in children with CP. This study aimed to investigate the effects of progressive resistance and balance&nbsp;training on upper trunk muscle strength of children with CP.<br> <strong>Materials & Methods</strong> Three boys with cerebral palsy (two patients who were 7 years old and one who&nbsp;was 6) participated in this research. In this study, single subject research method with A-B-A plan was&nbsp;used. Progressive resistance and balance training were administered for 3 days per week for 8 weeks.&nbsp;Wrist and elbow flexor muscles strength was measured by PowerTrack &Otilde; dynamometer (manufactured&nbsp;by JTECK with 4.4 N threshold).<br> <strong>Results</strong> According to visual analysis of data diagrams and based on descriptive statistical indexes and&nbsp;visual analyses, the results showed that resistance and balance training in intervention situation compared&nbsp;to baseline increased the strength of elbow flexor (percentages of non-overlapping data for the&nbsp;first and second participants were 75% and for the third participant, 100%). The strength of upper trunk&nbsp;muscles after intervention hve improved compared to baseline; however, one month after intervention,&nbsp;the trend was pretty stabilized.<br> <strong>Conclusion</strong> The results of this study showed that 8 weeks of progressive resistance and balance training&nbsp;(in combination) has increased muscle strength in children with cerebral palsy. The present research&nbsp;showed that resistance and balanced trainings have significant effects on muscle strength of children&nbsp;with CP. It seems that these practices have been effective, especially for the wrist flexor and elbow flexor&nbsp;muscles. It can be said that the increase in the muscles of children with CP was due to practice principle&nbsp;along with increase in neuronal compatibility. One of the important points in the effectiveness of resistance&nbsp;training is the intensity of training. The results showed that resistance and balanced trainings&nbsp;increase the muscle strength of children with CP. This power could be partly due to increase in muscle&nbsp;volume and partly due to anabolic hormones.</p> تمرین مقاومتی, قدرت عضلانی, فلج مغزی, مطالعه موردی Resistance training, Muscle strength, Cerebral palsy, Organizational case studies 84 93 http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2073-1&slc_lang=fa&sid=1 Mehrnoush Ismailiyan مهرنوش اسماعیلیان mehrnoosh.esmailiyan@yahoo.com Yes Department of Sport Physiology, Faculty of Physical Education, University of Isfahan, Isfahan, Iran. گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. Seyed Mohammad Marandi سید محمد مرندی sm.marandi@yahoo.com No Department of Sport Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran. گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Fahimeh Esfarjany فهیمه اسفرجانی f.esfarjani@yahoo.com No Department of Sport Physiology, Faculty of Physical Education, University of Isfahan, Isfahan, Iran. گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. Alireza Ghardashi Afousi علیرضا قارداشی افوسی alireza.ghardashi@yahoo.com No Department of Sport Physiology, Faculty of Physical Education, University of Isfahan, Isfahan, Iran. گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. Ahmadreza Movahedi احمدرضا موحدی ar.movahedi@yahoo.com No Department of Motor Behavior and Sport Management, Faculty of Physical Education, University of Isfahan, Isfahan, Iran. گروه رفتار حرکتی و مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.