fa اثربخشی آموزش برنامه والدگری مثبت بر تعامل‌ مادر با کودک کم‌توان ذهنی روانشناسی کودکان استثنایی Exceptional Children Psychology پژوهشی Original <p style="text-align: justify"><strong>هدف: </strong>کم‌توانی ذهنی تمام جنبه‌های زندگی فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد در حالی که استفاده از برنامه‌های آموزشی والدگری با نتایج خوبی همراه است. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر آموزش برنامه والدگری مثبت بر تعامل&shy; مادران با کودک کم‌توان ذهنی خویش بود.</p> <p style="text-align: justify"><strong>روش‌ بررسی: </strong>پژوهش حاضر، یک مطالعه شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و گروه کنترل بود. 40 نفر از مادران دانش &shy;آموزان کم‌توان ذهنی که به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی از مدارس استثنایی شهرستان‌های تهران انتخاب شده بودند در این پژوهش شرکت داشتند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه 20 نفری تقسیم شدند (یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل). گروه آزمایش، برنامه آموزشی والدگری مثبت را در 10 جلسه دریافت کردند در حالی که به گروه کنترل این آموزش ارائه نشد. ابزار استفاده شده در این پژوهش مقیاس رابطه والد-کودک پیانتا (1994) بود. اطلاعات جمع‌آوری شده با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری، در نرم‌افزار SPSS تحلیل شد.</p> <p style="text-align: justify"><strong>یافته‌ها: </strong>یافته‌ها نشان داد که گروه آزمایش و کنترل حداقل در یکی از خرده مقیاس‌های تعامل&shy; والد- کودک تفاوت معناداری داشتند.&nbsp;</p> <p style="text-align: justify"><strong>نتیجه‌گیری: </strong>نتایج حاکی از آن بود که برنامه آموزشی والدگری مثبت سبب بهبود تعامل&shy; مادر با کودک کم‌توان ذهنی شده است. پیشنهاد می‌شود که متخصصان با اجرای برنامه‌ آموزشی والدگری مثبت، تعامل&shy; مادر با کودک کم‌توان ذهنی را ارتقاء بخشند.</p> <p dir="ltr" style="text-align: justify"><strong>Objective: </strong>Intellectual disability affects all aspect of individual&#39;s life, while use of parenting educational programs has been associated with strong outcomes. The aim of the present research was to determine of the effectiveness of positive parenting program (Triple-P) training<strong><em>&nbsp;</em></strong>on interaction of mother-child with intellectual disability.</p> <p dir="ltr" style="text-align: justify"><strong>Materials & Methods: </strong>The present research was a quasi-experimental study by pre-test, post-test design with control group. Participants in this study were 40 mothers of students with intellectual disability. The samples were recruited through random clustering method from exceptional schools of Tehran provinces. Participants were divided into two groups (experimental and control group), each of which was consisted of 20 individuals. Experimental group received Triple-P in 10 sessions while control group did not. The instrument of present research was parent child relationship scale (PCRS) of Piyanta (1994). The obtained data were statistically analyzed by MANCOVA using SPSS software.</p> <p dir="ltr" style="text-align: justify"><strong>Results: </strong>Findings showed that experimental and control groups had significant difference, At least in one of sub scales of the PCRS (P<0/001). The final results of MANCOVA showed that Triple-P had significant and positive effect on the conflict, closeness, dependency, and positive relationship (P<0/001).<strong>&nbsp;</strong></p> <p dir="ltr" style="text-align: justify"><strong>Conclusion: </strong>The results indicated that Triple-P training has led to the improvement of interaction of mother-child with intellectual disability. It is suggested that specialists with implementation of Triple-P training promoted interaction of mother-child with intellectual disability.</p> برنامه والدگری مثبت, تعامل مادر- کودک, کم‌توانی ذهنی Positive parenting program, Interaction of mother-child, Intellectual disability 128 137 http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-655-7&slc_lang=fa&sid=1 Ma'soumeh Pourmohammadreza-Tajrishi معصومه پورمحمدرضای‌تجریشی mpmrtajrishi@gmail.com No Department of Psychology and Education of Exceptional Children, University of Social Welfare & Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran. گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی تهران،ایران. Mohammad A'shouri محمد عاشوری ashorihh2@gmail.com Yes Department of Psychology and Excep􀆟onal Children Educa􀆟on, Faculty of Psychology and Educa􀆟on, University of Tehran, Tehran, Iran. گروه روا نشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روا نشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Gholam Ali Afrouz غلام‌علی افروز No Department of Psychology and Excep􀆟onal Children Educa􀆟on, Faculty of Psychology and Educa􀆟on, University of Tehran, Tehran, Iran. گروه روا نشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روا نشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Ali Akbar Arjmand-nia علی اکبر ارجمندنیا No Department of Psychology and Excep􀆟onal Children Educa􀆟on, Faculty of Psychology and Educa􀆟on, University of Tehran, Tehran, Iran. گروه روا نشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روا نشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Bagher Ghobari-Bonab باقر غباری‌بناب No Department of Psychology and Excep􀆟onal Children Educa􀆟on, Faculty of Psychology and Educa􀆟on, University of Tehran, Tehran, Iran. گروه روا نشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روا نشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.