fa بررسی تأثیر پیچیدگی نحوی ساختار گروه اسمی ‌و فعلی بر وقوع لکنت در کودکان لکنتی پیش‌دبستانی ۶-۴ سال فارسی‌زبان گفتاردرمانی Speech & Language Pathology پژوهشی Original <p style="text-align: justify"><strong>هدف</strong>: هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر پیچیدگی نحوی ساختار گروه اسمی ‌و گروه فعلی بر وقوع لکنت در کودکان پیش‌دبستانی فارسی زبان ۶-۴ سال است.</p> <p style="text-align: justify"><strong>روش بررسی</strong>: این پژوهش توصیفی-تحلیلی بر روی ۱۵ کودک لکنتی، شامل ۱۲ پسر و ۳ دختر، ۶-۴ ساله فارسی‌زبان تک زبانه که به کلینیک گفتاردرمانی جوادالائمه شهر مشهد مراجعه نمودند، انجام گرفت. روش نمونه‌گیری، نمونه‌گیری آسان ( در دسترس) بود. صدای این کودکان به وسیله یک ام‌.پی‌.تری ضبط گردید و یک نمونه گفتار خودانگیخته ۳۰ دقیقه‌ای از هر یک از کودکان لکنتی مورد نظر ذخیره شد. این کودکان، حدود ۶۰ پاره‌گفتار را در حین تعامل با گفتاردرمانگر، والد (پدر یا مادر) و یا پژوهشگر تولید کردند. نمونه گفتار تولید شده توسط هر یک از این ۱۵ کودک لکنتی روی کاغذ واج‌نگاری شد. سپس تحلیل داده‌های زبانی فقط به صورت گروهی و با روش آزمون‌تی زوجی صورت گرفت.</p> <p style="text-align: justify"><strong>یافته‌ها</strong>: تحلیل گروهی، تفاوت‌های مهمی‌ را بین پاره‌گفتارهای روان و ناروان از نظر پیچیدگی نحوی ساختار گروه اسمی‌ و فعلی نشان داد. به‌علاوه، یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که در سطح گروه، در گروه اسمی‌ برحسب سه نقش آن در جمله به عنوان نهاد، مفعول مستقیم و مفعول حرف اضافه، فقط تعداد نهاد (۰/۰۰۱>P) و مفعول حرف اضافه (۰/۰۵۰=P) بطور معناداری با وقوع لکنت ارتباط دارند. در گروه فعلی، بین سه متغیر حضور فعل کمکی، فعل ربطی و پیشوند منفی‌ساز فقط حضور فعل کمکی با وقوع لکنت از ارتباط معناداری برخوردار است (۰/۰۱۰=P).</p> <p style="text-align: justify"><strong>نتیجه‌گیری</strong>: نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که، در کودکان لکنتی فارسی زبان ۶-۴ سال پیش‌دبستانی، بین متغیر پیچیدگی نحوی برحسب ساختار گروه اسمی‌ و فعلی و وقوع لکنت ارتباط معناداری وجود دارد.</p> <p dir="ltr" style="text-align: justify"><strong>Objective</strong>: The purpose of the present research was to investigate the effect of syntactic complexity of noun phrase and verb phrase on the occurrence of stuttering in 4-6 year Persian speaking children with stuttering.</p> <p dir="ltr" style="text-align: justify"><strong>Materials & Methods</strong>: This descriptive-analytic research was done on 15 stuttering children, consisting of 12 boys and 3 girls, 4 to 6 years old monolingual Persian speaking who referred to Javad-Ol-Aemmeh speech therapy clinic in Mashhad city. The sampling approach was simple (available) sampling method. To do this research, sampling was carried out in a quiet home of speech therapy where there were just the speech therapist, the parent, the child and the researcher. While speaking, the speech of the children was recorded by an MP3 with Creative brand. Finally, a 30-minute spontaneous speech sample was gathered from each of the given stuttering children. The children produced around 60 utterances during a verbal interaction with the speech therapist, parents (mother or father) or the researcher. Then the produced spontaneous speech sample by any of these stuttering children was transcribed on paper. The data were analyzed only as groups and not individually. The data were analyzed using SPSS software and Paired T-test method.</p> <p dir="ltr" style="text-align: justify"><strong>Results</strong>: The group analyses showed significant differences between fluent and stuttered utterances in terms of syntactic complexity of noun and verb phrase structures. Also, the results confirm that at phrasal level, in noun phrases, based on their three functions as subject, direct object and object of preposition, there is a meaningful relationship between the number of subject (P<0.001) and object of preposition (P=0.050) with the stuttering frequency. In verb phrases, based on the presence of the auxiliary verb, copula verb, and negative prefix, just there is a meaningful relationship between the presence of the auxiliary verb and the stuttering frequency (P=0.010).</p> <p dir="ltr" style="text-align: justify"><strong>Conclusion</strong>: The research findings indicate that, in Persian-speaking children, there is a meaningful relation between the variable of syntactic complexity, based on noun and verb phrase structure and the variable of stuttering frequency.</p> پیچیدگی نحوی, گروه اسمی, گروه فعلی, وقوع لکنت, کودکان لکنتی پیش‌دبستانی فارسی‌زبان Syntactic complexity, Noun phrase, Verb phrase, Stuttering frequency, Pre-school Persian stuttering children 81 90 http://rehabilitationj.uswr.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-999-1&slc_lang=fa&sid=1 Abbas Ali Ahangar عباس‌علی آهنگر ahangar@english.usb.ac.ir Yes University of Sistan and Baluchestan, Sistano Balouchestan, Iran. دانشگاه سیستان و بلوچستان، سیستان بلوچستان،ایران. Mehdi Bakhtiar مهدی بختیار No Zahedan University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی زاهدان Mehdi Mohammadi مهدی محمدی No Zahedan University of Medical Sciences دانشگاه علو م پزشکی زاهدان Maryam Shakeri-Kavaki مریم شاکری‌کواکی No Universtiy of Sistan and Baluchestan دانشگاه سیستان و بلوچستان