دوره 27، شماره 1 - ( بهار- در حال انتشار 1405 )
دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- گروه آموزشی مشاوره، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
2- گروه آموزشی مشاوره، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. ،bbahmani43@gmail.com
3- گروه آموزشی آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده رفاه اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. 3.
4- گروه آموزشی مشاوره، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
2- گروه آموزشی مشاوره، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. ،
3- گروه آموزشی آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده رفاه اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. 3.
4- گروه آموزشی مشاوره، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
چکیده: (1507 مشاهده)
هدف بیماری اسکلروز چندگانه یک بیماری خودایمنی مزمن با سببشناسی ناشناخته است. پژوهشها در مورد رابطه تجارب ناگوار کودکی با ابتلا به این بیماری نتایج متناقضی را گزارش کردهاند. از همین رو، این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین «تجارب ناگوار کودکی» و «ابتلا به بیماری اسکلروز چندگانه» و تعیین نقش میانجی «حس انسجام» انجام شد.
روش بررسی پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی توصیفی-همبستگی از نوع تحلیل میانجی بود. جامعه آماری پژوهش را افراد بالای 18 سال مبتلا به بیماری اسکلروز چندگانه و افراد غیرمبتلای همتای آنان (از نظر سن و جنسیت) تشکیل میدادند. ۲۲۴ شرکتکننده در دو گروه همتاسازیشده افراد مبتلا به اسکلروز چندگانه (۱۱۲ نفر از اعضای سازمان مردمنهاد «امروز چند قدم؟!») و افراد غیرمبتلا به اسکلروز چندگانه (۱۱۲ نفر) شرکت کردند. دادهها با استفاده از پرسشنامه بینالمللی تجارب ناگوار کودکی و مقیاس حس انسجام آنتونووسکی گردآوری و از طریق آزمون تی گروههای مستقل و رگرسیون خطی و لجستیک توسط نرمافزار SPSS نسخه 26 و تحلیل میانجی بوتاسترپینگ با 10000 شبیهسازی توسط نرمافزار R تحلیل شدند.
یافتهها افراد مبتلا به اسکلروز چندگانه در مقایسه با افراد غیرمبتلا به اسکلروز چندگانه، بهطور معناداری سطوح بالاتری از تجارب ناگوار کودکی (بهویژه تجارب مرتبط با والدین و خانواده) و سطوح پایینتری از حس انسجام را گزارش کردند (0/001>P). رگرسیون خطی نشان داد تجارب ناگوار کودکی بهطور معناداری حس انسجام را پیشبینی میکند (0/001>P). همچنین رگرسیون لجستیک نشان داد تجارب ناگوار کودکی و حس انسجام بهطور معناداری ابتلا به اسکلروز چندگانه را پیشبینی میکنند (0/05>P). تحلیل میانجی نشان داد تجارب ناگوار کودکی هم اثر مستقیم (0/04=P) و هم اثر غیرمستقیم معناداری (0/001>P) بر ابتلا به بیماری اسکلروز چندگانه دارد. حس انسجام بهطور معناداری 37/8 درصد از کل اثر تجارب ناگوار کودکی بر ابتلا به بیماری اسکلروز چندگانه را میانجیگری کرد.
نتیجهگیری تجارب ناگوار کودکی یک عامل خطر معنادار برای ابتلا به بیماری اسکلروز چندگانه در بزرگسالی است. بخش قابلتوجهی از این تأثیر از طریق تضعیف حس انسجام فرد اعمال میشود. این یافته بر اهمیت حیاتی پیشگیری از آسیبهای دوران کودکی و تقویت منابع روانشناختی از قبیل حس انسجام بهعنوان یک راهبرد بالقوه برای کاهش خطر بیماریهای خودایمنی تأکید میکند.
روش بررسی پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی توصیفی-همبستگی از نوع تحلیل میانجی بود. جامعه آماری پژوهش را افراد بالای 18 سال مبتلا به بیماری اسکلروز چندگانه و افراد غیرمبتلای همتای آنان (از نظر سن و جنسیت) تشکیل میدادند. ۲۲۴ شرکتکننده در دو گروه همتاسازیشده افراد مبتلا به اسکلروز چندگانه (۱۱۲ نفر از اعضای سازمان مردمنهاد «امروز چند قدم؟!») و افراد غیرمبتلا به اسکلروز چندگانه (۱۱۲ نفر) شرکت کردند. دادهها با استفاده از پرسشنامه بینالمللی تجارب ناگوار کودکی و مقیاس حس انسجام آنتونووسکی گردآوری و از طریق آزمون تی گروههای مستقل و رگرسیون خطی و لجستیک توسط نرمافزار SPSS نسخه 26 و تحلیل میانجی بوتاسترپینگ با 10000 شبیهسازی توسط نرمافزار R تحلیل شدند.
یافتهها افراد مبتلا به اسکلروز چندگانه در مقایسه با افراد غیرمبتلا به اسکلروز چندگانه، بهطور معناداری سطوح بالاتری از تجارب ناگوار کودکی (بهویژه تجارب مرتبط با والدین و خانواده) و سطوح پایینتری از حس انسجام را گزارش کردند (0/001>P). رگرسیون خطی نشان داد تجارب ناگوار کودکی بهطور معناداری حس انسجام را پیشبینی میکند (0/001>P). همچنین رگرسیون لجستیک نشان داد تجارب ناگوار کودکی و حس انسجام بهطور معناداری ابتلا به اسکلروز چندگانه را پیشبینی میکنند (0/05>P). تحلیل میانجی نشان داد تجارب ناگوار کودکی هم اثر مستقیم (0/04=P) و هم اثر غیرمستقیم معناداری (0/001>P) بر ابتلا به بیماری اسکلروز چندگانه دارد. حس انسجام بهطور معناداری 37/8 درصد از کل اثر تجارب ناگوار کودکی بر ابتلا به بیماری اسکلروز چندگانه را میانجیگری کرد.
نتیجهگیری تجارب ناگوار کودکی یک عامل خطر معنادار برای ابتلا به بیماری اسکلروز چندگانه در بزرگسالی است. بخش قابلتوجهی از این تأثیر از طریق تضعیف حس انسجام فرد اعمال میشود. این یافته بر اهمیت حیاتی پیشگیری از آسیبهای دوران کودکی و تقویت منابع روانشناختی از قبیل حس انسجام بهعنوان یک راهبرد بالقوه برای کاهش خطر بیماریهای خودایمنی تأکید میکند.
نوع مطالعه: پژوهشی |
موضوع مقاله:
مشاوره توانبخشی
دریافت: 1404/7/19 | پذیرش: 1404/9/16 | انتشار: 1405/1/12
دریافت: 1404/7/19 | پذیرش: 1404/9/16 | انتشار: 1405/1/12
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |