دوره 26، شماره 4 - ( زمستان 1404 )
دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل |
برگشت به فهرست نسخه ها
سحر صادقی سده1 
، سعید فطوره چی*2 ، نازیلا اکبرفهیمی3 ، سیدعلی حسینی3 ، حمید دالوند4 ، عنایت الله بخشی5 ، بهمن صادقی سده6
، سعید فطوره چی*2 ، نازیلا اکبرفهیمی3 ، سیدعلی حسینی3 ، حمید دالوند4 ، عنایت الله بخشی5 ، بهمن صادقی سده6
1- گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. و گروه کاردرمانی، مرکز تحقیقات سالمندی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
2- گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. ،saeidfatorehchy@yahoo.com
3- گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
4- گروه کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
5- گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سالمت اجتماعی، تهران، ایران.
6- گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.
2- گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. ،
3- گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
4- گروه کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
5- گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سالمت اجتماعی، تهران، ایران.
6- گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.
چکیده: (3430 مشاهده)
هدف پلینوروپاتی دیابتی(DPN) یکی از شایعترین عوارض دیابت نوع۲ است که با کاهش حس لامسه سطحی و درک ارتعاش همراه بوده و به اختلال تعادل و افزایش خطر سقوط در سالمندان منجر میشود. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی یک نرمافزار تمرینی توانبخشی فال-پروف (پیشگیری از سقوط) بر بهبود عملکرد حسی در سالمندان مبتلا به DPN طراحی شد.
روش بررسی این مطالعه یک کارآزمایی بالینی یکسوکور بود که در سال 1404 در بیمارستان صدیقه طاهره اصفهان اجرا شد که در آن ۹۶ بیمار مبتلا به DPN (تأییدشده با پرسشنامه غربالگری نوروپاتی میشیگان) بهصورت تصادفیسازی تطبیقی در سه گروه مداخله حضوری، مداخله مجازی (با استفاده از نرمافزار) و کنترل تقسیم شدند. گروههای مداخله، تمرینات فال-پروف را بهمدت ۸ هفته (2 جلسه در هفته) بهصورت حضوری یا مجازی انجام دادند، درحالیکه گروه کنترل تنها مراقبتهای متداول را دریافت کرد. عملکرد حسی (حس لامسه در نواحی متاتارس سوم، متاتارس پنجم و هالوس و حس ارتعاش در هالوس) در چهار زمانبندی (پیش از مداخله، پس از مداخله، ۲ ماه و ۳ ماه پس از مداخله) ارزیابی شد. دادهها با استفاده از آزمونهای ناپارامتریک فریدمن، ویلکاکسون و من-ویتنی تحلیل شدند.
یافتهها نتایج نشان داد هر دو گروه مداخله (حضوری و مجازی) بهبود معنیداری در تمام شاخصهای حسی نشان دادند (0/05>P). بهبود در نواحی کلیدی متاتارس پنجم و هالوس که نقش محوری در تعادل و راهرفتن دارند، برجستهتر بود. در مقایسه با گروه کنترل، گروه مجازی بهبود بیشتری در حس لامسه متاتارس پنجم (1/80 واحد) و هالوس (1/22 واحد) و حس ارتعاش (0/36 واحد) نشان دادند. همچنین، اثرات مداخله در گروه مجازی تا ۳ ماه پس از پایان تمرینات پایدار ماند، درحالیکه در گروه کنترل، کاهش معنیداری در عملکرد حسی مشاهده شد.
نتیجهگیری تمرینات فال-پروف، بهویژه در قالب یک نرمافزار توانبخشی تعاملی به بهبود معنیدار، هدفمند و پایدار حس لامسه و ارتعاش در سالمندان مبتلا به DPN منجر میشود. این یافتهها، پتانسیل بالای مداخلات دیجیتالمحور را در بازتوانی حسی، کاهش خطر سقوط در جمعیتهای پرخطر تأیید میکند و کاربرد بالینی آن را در برنامههای توانبخشی خانگی پشتیبانی مینماید.
روش بررسی این مطالعه یک کارآزمایی بالینی یکسوکور بود که در سال 1404 در بیمارستان صدیقه طاهره اصفهان اجرا شد که در آن ۹۶ بیمار مبتلا به DPN (تأییدشده با پرسشنامه غربالگری نوروپاتی میشیگان) بهصورت تصادفیسازی تطبیقی در سه گروه مداخله حضوری، مداخله مجازی (با استفاده از نرمافزار) و کنترل تقسیم شدند. گروههای مداخله، تمرینات فال-پروف را بهمدت ۸ هفته (2 جلسه در هفته) بهصورت حضوری یا مجازی انجام دادند، درحالیکه گروه کنترل تنها مراقبتهای متداول را دریافت کرد. عملکرد حسی (حس لامسه در نواحی متاتارس سوم، متاتارس پنجم و هالوس و حس ارتعاش در هالوس) در چهار زمانبندی (پیش از مداخله، پس از مداخله، ۲ ماه و ۳ ماه پس از مداخله) ارزیابی شد. دادهها با استفاده از آزمونهای ناپارامتریک فریدمن، ویلکاکسون و من-ویتنی تحلیل شدند.
یافتهها نتایج نشان داد هر دو گروه مداخله (حضوری و مجازی) بهبود معنیداری در تمام شاخصهای حسی نشان دادند (0/05>P). بهبود در نواحی کلیدی متاتارس پنجم و هالوس که نقش محوری در تعادل و راهرفتن دارند، برجستهتر بود. در مقایسه با گروه کنترل، گروه مجازی بهبود بیشتری در حس لامسه متاتارس پنجم (1/80 واحد) و هالوس (1/22 واحد) و حس ارتعاش (0/36 واحد) نشان دادند. همچنین، اثرات مداخله در گروه مجازی تا ۳ ماه پس از پایان تمرینات پایدار ماند، درحالیکه در گروه کنترل، کاهش معنیداری در عملکرد حسی مشاهده شد.
نتیجهگیری تمرینات فال-پروف، بهویژه در قالب یک نرمافزار توانبخشی تعاملی به بهبود معنیدار، هدفمند و پایدار حس لامسه و ارتعاش در سالمندان مبتلا به DPN منجر میشود. این یافتهها، پتانسیل بالای مداخلات دیجیتالمحور را در بازتوانی حسی، کاهش خطر سقوط در جمعیتهای پرخطر تأیید میکند و کاربرد بالینی آن را در برنامههای توانبخشی خانگی پشتیبانی مینماید.
نوع مطالعه: پژوهشی |
موضوع مقاله:
کاردرمانی
دریافت: 1404/7/8 | پذیرش: 1404/8/20 | انتشار: 1404/10/11
دریافت: 1404/7/8 | پذیرش: 1404/8/20 | انتشار: 1404/10/11
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |