دوره 19، شماره 1 - ( بهار 1397 )                   دوره، شماره، فصل و سال، شماره مسلسل | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- گروه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهران، تهران، ایران.
2- گروه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهران، تهران، ایران. ، shahbodaghi@sina.tums.ac.ir
3- گروه آمار زیستی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهید بهشتی، تهران، ایران.
چکیده:   (1389 مشاهده)
هدف لکنت رشدی، اختلالی گفتاری است. ویژگی‌های این اختلال عبارتند از: تکرار، کشیده‌گویی، گیر و آشفتگی در جریان روان گفتار. عوامل محیطی، حرکتی، ذهنی و شناختی‌زبانی در شروع و رشد لکنت نقش دارند. نظریه‌های مختلفی درباره علل ایجاد لکنت مطرح شده است. بر اساس یکی از این نظریه‌ها، لکنت، اختلال در کنترل گفتاری‌حرکتی است. طبق فرضیه مهارت‌های گفتاری‌حرکتی که در مطالعات به آن اشاره شده است، گفتار مانند دیگر مهارت‌های حرکتی ظریف در نظر گرفته می‌شود و مهارت‌های فرد از پایین‌ترین سطح مهارت به بالاترین سطح مهارت می‌رسد. در این فرضیه، لکنت به علت محدودیت در مهارت‌های گفتاری‌حرکتی بروز می‌کند و فرد مبتلا به لکنت در پایین‌ترین نقطه مهارت‌های گفتاری‌حرکتی طبیعی قرار دارد؛ در حالی که افراد روان‌گفتار در بالاترین سطح مهارت در زنجیره گفتار طبیعی قرار دارند. بنابراین، افراد دچار لکنت در یادگیری مهارت‌های گفتاری‌حرکتی مشکل دارند و توانایی آنان برای بهره‌بردن از تمرینات حرکتی در مقایسه با افراد روان‌گفتار محدود است. بسیاری از برنامه‌های درمانی لکنت الگوهای جدید گفتاری را آموزش می‌دهند و موفقیت در این برنامه‌های درمانی به یادگیری الگوهای جدید آموزش‌ داده‌شده بستگی دارد. بنابراین، اگر افراد دچار لکنت در یادگیری مهارت‌های گفتاری‌حرکتی در مقایسه با افراد طبیعی محدودیت داشته باشند، در این برنامه‌های درمانی نیز موفقیت کمی خواهند داشت. هدف از این پژوهش بررسی یادگیری توالی‌های حرکتی گفتار در بزرگ‌سالان دچار لکنت است.
روش بررسی مطالعه حاضر از نوع توصیفی‌تحلیلی است. تعداد ۱۵ فرد دچار لکنت و ۱۵ فرد طبیعی که از نظر سن، جنسیت و تحصیلات با گروه هدف همتا شده بودند، در این مطالعه شرکت کردند. میانگین سن افراد دچار لکنت ۲۸/۷۳ و میانگین سن افراد طبیعی ۲۸/۴ بود. هیچ‌یک از افراد شرکت‌کننده سابقه بیماری‌های نورولوژیک و گفتاری‌حرکتی نداشت. در این مطالعه نمونه‌گیری به ‌صورت در دسترس انجام شد. شدت لکنت افراد دچار لکنت با استفاده از مقیاس وینگیت تعیین شد که در محدوده متوسط قرار گرفت. از شرکت‌کنندگان خواسته شد در هر جلسه توالی ناکلمه هشت‌هجایی را ۳۰ بار تکرار کنند. سه جلسه با فاصله یک روز برگزار شد. تحلیل نمونه‌های ضبط‌شده با استفاده از نرم‌افزار PRAAT صورت گرفت. متغیرهای دقت، زمان واکنش و طول توالی بررسی شدند. تحلیل آماری داده‌ها نیز با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۳ انجام گرفت.
یافته‌ها طبق یافته‌های به‌دست‌آمده، متغیر دقت در افراد دچار لکنت طی سه روز از روز اول تا روز سوم بهبود یافت (P<۰/۰۵)، اما تفاوتی در این متغیر بین دو گروه دیده نشد (P>۰/۰۵). متغیر زمان واکنش نیز در افراد دچار لکنت از روز اول تا روز سوم بهبود یافت (P<۰/۰۵)، اما این تفاوت بین دو گروه وجود نداشت (P>۰/۰۵). متغیر طول توالی افراد دچار لکنت از روز اول تا روز سوم بهبود یافت (P<۰/۰۵) و تفاوت معناداری نیز بین میانگین طول توالی در دو گروه دیده شد (۰/۰۵>P). در واقع، افراد دچار لکنت مدت‌زمان توالی بیشتر و کندتری در مقایسه با افراد طبیعی داشتند.
نتیجه‌گیری نتایج پژوهش حاضر نشان داد افراد دچار لکنت در متغیرهای دقت، زمان واکنش و طول توالی از روز اول تا سوم بهبود می‌یابند. همچنین، افراد دچار لکنت، تعداد خطای بیشتر (دقت کمتر) را طی سه روز تمرین در مقایسه با افراد طبیعی نشان می‌دهند؛ البته این تفاوت بین دو گروه معنادار نبود. در متغیر زمان واکنش نیز همین نتایج به ‌دست آمد. یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد افراد دچار لکنت، طول توالی بیشتر و کندتری نسبت به افراد طبیعی داشتند. طبق برخی مطالعات، علت این موضوع شاید این باشد که افراد دچار لکنت از استراتژی کنترلی استفاده می‌کنند تا تعداد خطاها کمتر شود؛ هرچند بسیاری از مطالعات این موضوع را ناشی از یادگیری حرکتی می‌دانند. بر اساس فرضیه مهارت‌های گفتاری‌حرکتی می‌توان نتیجه گرفت که افراد دچار لکنت در یادگیری مهارت‌های گفتاری‌حرکتی محدودیت دارند. یافته‌های این مطالعه می‌تواند برای برنامه‌های درمانی لکنت، کاربرد بالینی داشته باشد.
متن کامل [PDF 2854 kb]   (638 دریافت) |   |   متن کامل (HTML)  (426 مشاهده)  
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: گفتاردرمانی
دریافت: ۱۳۹۶/۶/۲ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱۰/۱۱ | انتشار: ۱۳۹۶/۱۱/۱۲

فهرست منابع
1. Guitar B. Stuttering: An intergrated approach to its nature and management. Baltimore, MD: Lippincott Williams & Wilkins; 2006.
2. Heydari Nasrabadi M, Kamali M, Arrani Kashani Z. [Others' presence on the life experiences of people stuttering (Persian)]. Archives of Rehabilitation. 2015; 15(4):78-88.
3. Fakar Gharamaleki F, Shahbodaghi MR, Jahan A, Jalayi S. Investigation of acoustic characteristics of speech motor control in children who stutter and children who do not stutter. Journal of Rehabilitation. 2016; 17(3):232–43. doi: 10.21859/jrehab-1703232 [DOI:10.21859/jrehab-1703232]
4. Rahimi SS, Farazi M, Darouie A, Bakhshi E, Abdi S, Valinejad V, et al. Comparison the quality of life among adults with and without stuttering: An emphasis on the severity of stuttering. Journal of Rehabilitation. 2016; 17(4):300–7. doi: 10.21859/jrehab-1704300 [DOI:10.21859/jrehab-1704300]
5. Forster DC, Webster WG. Speech-motor control and interhemispheric relations in recovered and persistent stuttering. Developmental Neuropsychology. 2001; 19(2):125–45. doi: 10.1207/s15326942dn1902_1 [DOI:10.1207/S15326942DN1902_1]
6. Van Lieshout P, Hulstijn W, Peters HF. Searching the weak link in the speech production chain of people who stutter: a motor skill approach. In: Maassen B, Kent R, Peters H, van Lieshout P, Hulstijn W, editors. Speech Motor Control in Normal and Disordered Speech. Oxford: Oxford University Press; 2004.
7. Abbruzzese G, Pelosin E, Marchese R. Current problems and strategies in motor rehabilitation for Parkinson's disease. Advances in Alzheimer's and Parkinson's Disease. 23–30. doi: 10.1007/978-0-387-72076-0_4 [DOI:10.1007/978-0-387-72076-0_4]
8. Bauerly KR, De Nil LF. Speech sequence skill learning in adults who stutter. Journal of Fluency Disorders. 2011; 36(4):349–60. doi: 10.1016/j.jfludis.2011.05.002 [DOI:10.1016/j.jfludis.2011.05.002]
9. Namasivayam AK, van Lieshout P. Speech motor skill and stuttering. Journal of Motor Behavior. 2011; 43(6):477–89. doi: 10.1080/00222895.2011.628347 [DOI:10.1080/00222895.2011.628347]
10. Smits-Bandstra S, De Nil LF. Sequence skill learning in persons who stutter: Implications for cortico-striato-thalamo-cortical dysfunction. Journal of Fluency Disorders. 2007; 32(4):251–78. doi: 10.1016/j.jfludis.2007.06.001 [DOI:10.1016/j.jfludis.2007.06.001]
11. Tumanova V, Zebrowski PM, Goodman SS, Arenas RM. Motor practice effects and sensorimotor integration in adults who stutter: Evidence from visuomotor tracking performance. Journal of Fluency Disorders. 2015; 45:52–72. doi: 10.1016/j.jfludis.2015.04.001 [DOI:10.1016/j.jfludis.2015.04.001]
12. Webster WG. Response sequence organization and reproduction by stutterers. Neuropsychologia. 1986; 24(6):813–21. doi: 10.1016/0028-3932(86)90080-1 [DOI:10.1016/0028-3932(86)90080-1]
13. Smits Bandstra S, De Nil L, Rochon E. The transition to increased automaticity during finger sequence learning in adult males who stutter. Journal of Fluency Disorders. 2006; 31(1):22–42. doi: 10.1016/j.jfludis.2005.11.004 [DOI:10.1016/j.jfludis.2005.11.004]
14. Namasivayam AK, van Lieshout P. Investigating speech motor practice and learning in people who stutter. Journal of Fluency Disorders. 2008; 33(1):32–51. doi: 10.1016/j.jfludis.2007.11.005 [DOI:10.1016/j.jfludis.2007.11.005]
15. De Nil LF. [Uncovering the neural basis of stuttering: Recent contributions from functional neuroimaging (Dutch)]. In E. Manders, D. Lembrechts, E. Bastijns editors. Stotteren. Recente inzichten. Leuven, Belgium: ACCO; 1999. [PMID]
16. Bloodstein O, Ratner B. A handbook on stuttering. Clifton Park, NJ: Thomson Delmar Learning; 2008.
17. Smits Bandstra S, De Nil LF, Saint Cyr JA. Speech and nonspeech sequence skill learning in adults who stutter. Journal of Fluency Disorders. 2006; 31(2):116–36. doi: 10.1016/j.jfludis.2006.04.003 [DOI:10.1016/j.jfludis.2006.04.003]
18. Fitzgerald HE, Cooke PA, Greiner JR. Speech and bimanual hand organization in adult stutterers and nonstutterers. Journal of Fluency Disorders. 1984; 9(1):51–65. doi: 10.1016/0094-730x(84)90007-x [DOI:10.1016/0094-730X(84)90007-X]
19. Wingate ME. Stuttering: Theory and treatmen. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons Inc; 1976. [PMCID]
20. Sayyahi F, Soleymani Z, Mahmoudi Bakhtiyari B, Jalaie S. Providing a non word repetition test in 4-year-old Persian children and determining its validity and reliability. Bimonthly Audiology-Tehran University of Medical Sciences. 2011; 20(2):47-53.
21. Afshar MR, Ghorbani A, Jalilevand N, Kamali M. Providing the non-word repetition test and determining its validity and reliability and comparing phonological working memory in 4 to 6 Farsi-speaking normal and SSD children in Tehran City. Journal of Research in Rehabilitation Sciences. 2013; 9(5):899-911.
22. Ludlow CL, Siren K, Zikria M. Speech production learning in adults with chronic developmental stuttering. In: Hulstijn W, Peters HF, van Lieshout PH, editors. Speech Production: Motor Control, Brain Research and Fluency Disorders. Amsterdam: Elsevier; 1997.
23. Alfonso PJ, Van Lieshout PH. Spatial and temporal variability in obstruent gestural specification by stutterers and controls: Comparisons across sessions. In: Hulstijn W, Peters HF, van Lieshout PH, editors. Speech production: Motor control, brain research and fluency disorders. Amsterdam: Elsevier; 1996.
24. Schulz GM, Dingwall WO, Ludlow CL. Speech and oral motor learning in individuals with cerebellar atrophy. Journal of Speech Language and Hearing Research. 1999; 42(5):1157. doi: 10.1044/jslhr.4205.1157 [DOI:10.1044/jslhr.4205.1157]
25. Pytel JL. The relation of kinematic factors to the acquisition of skill on a novel task. Canadian Journal of Applied Sport Sciences. 1980; 5(1):44-8. PMID: 7389047 [PMID]
26. Smith A, Sadagopan N, Walsh B, Weber Fox C. Increasing phonological complexity reveals heightened instability in inter-articulatory coordination in adults who stutter. Journal of Fluency Disorders. 2010; 35(1):1–18. doi: 10.1016/j.jfludis.2009.12.001 [DOI:10.1016/j.jfludis.2009.12.001]
27. Sasisekaran J, Weisberg S. Practice and retention of nonwords in adults who stutter. Journal of Fluency Disorders. 2014; 41:55–71. doi: 10.1016/j.jfludis.2014.02.004 [DOI:10.1016/j.jfludis.2014.02.004]
28. Ludlow CL, Siren K, Zikria M, Hulstijn W, Peters HF, van Lieshout PH. Speech production learning in adults with chronic developmental stuttering. In: Hulstijn W, Peters HF, van Lieshout PH, editors. Speech production: Motor control, brain research and fluency disorders. New York: Springer; 1997.
29. Smits Bandstra S, De Nil L. Speech skill learning of persons who stutter and fluent speakers under single and dual task conditions. Clinical Linguistics & Phonetics. 2009; 23(1):38–57. doi: 10.1080/02699200802394914 [DOI:10.1080/02699200802394914]
30. Van Lieshout PHHM, Hulstijn W, Peters HFM. From planning to articulation in speech production: What differentiates a person who stutters from a person who does not stutter. Journal of Speech Language and Hearing Research. 1996; 39(3):546. doi: 10.1044/jshr.3903.546 [DOI:10.1044/jshr.3903.546]
31. Fitts PM. The information capacity of the human motor system in controlling the amplitude of movement. Journal of Experimental Psychology. 1954; 47(6):381–91. doi: 10.1037/h0055392 [DOI:10.1037/h0055392]
32. Van Lieshout P, Hulstijn W, Peters HF. Searching the weak link in the speech production chain of people who stutter: a motor skill approach. In: Maassen B, Kent R, Peters H, van Lieshout P, Hulstijn W, editors. Speech Motor Control in Normal and Disordered Speech. Oxford: Oxford University Press; 2004.